Gletsjer; niet op ijs-scream!
Dinsdag 28 februari 2012. Kauri Coast, Noordereiland, Nieuw Zeeland

Voldaan en wel van groteske literaire verslaggeving besluiten de auteurs samen met hun dochter naar Wanaka te wandelen. Sascha, in de back-pack op papa’s sterke rug ziet na ongeveer een half uur lopen een speeltuin… dus dat maakt ze duidelijk: ‘schpejltuin, schpeejltuin?’ Papa en mama willen naar Wanaka. Terrasje pakken, biertje drinken en van het uitzicht genieten (meer, bergen en gletsjer). Maar Sascha gaat verder met haar betoog: ‘schpééjltuin!’ Gezien de toonhoogte een ongeëvenaarde frequentie op de schaal van Hertz is krijgt papa oorpijn en capituleert hij. Sascha als een kind zo blij en papa is teleurgesteld. Geen terrasje, geen bier.

Al snel blijkt Sascha de speeltuin saai te vinden en heeft ze zich bedacht. Een strand met allemaal kiezels, grote en kleine. Die kunnen plonzen! Sascha bedenkt zich niet twee keer en rent op het water af. We kunnen haar broek nog net omhoog doen. Alle kiezels in haar buurt moeten ‘plonzen’ en zo vermaakt Sascha zich een verbazingwekkend lange tijd. Heerlijk voor ons, en we genieten van het zonlicht dat op de bergen en de gletsjer schijnt (maar zonder bier).

Daarna lekker terugwandelen via een track die volgens Arno richting onze camping leidt. Puur op richtingsgevoel en de summiere informatie op de bordjes langs het wandelpad vervolgt de Van Lubeck-Schouten familie haar weg. Anna is na een kwartier lopen verdwaald en Arno vertrouwt instinctief op z’n richtingsgevoel. Natuurlijk heeft het wandelpad een andere richting dan Arno’s instinctieve richtingsgevoel richting de camping. Gelukkig weet hij Anna te overtuigen. Toch vraagt zij de richting nog even aan een local. ‘Daar is toch niks mis mee?!’ Volgens haar moest het ook kunnen, die andere (instinctieve) richting door het hoge gras, en de wijnvelden.

Uiteindelijk lopen we verder maar niet voordat we onze route op de foto hebben gezet. Dit keer neemt Anna de foto. Ze legt de rugtas, waar natte kleding en schoenen van Sascha aan hangen naast haar neer. Maakt de foto, doet het fototoestel terug in de rugtas, pakt de rugtas op en gezamenlijk wandelen we verder. Wanneer we door het hoge gras langs de wijnvelden een heuvel zijn opgelopen zien we wonderbaarlijk onze camping. Nog paar honderd meter en papa kan aan het bier! En dan… dan zegt Anna: ‘Shít! Ik heb maar één schoen!’

Op een zakelijke wijze probeert het stel te achterhalen waar de schoen verloren is. Gezamenlijk wordt besloten dat papa terug gaat over de heuvel, langs de wijnvelden en het hoge gras om de schoen te zoeken. Mama en Sascha hebben dorst, die gaan alvast terug naar de camping. Papa heeft ook dorst maar moet eerst de schoen vinden. Dit lukt hem en hij is de held van de dag! Hij kan eindelijk na vier uur uitstel aan het bier.

Na Wanaka rijden we als tussenstop voor de gletsjers naar Haast. Een prachtige route met veel one-lane-bridges. Dat betekent goed kijken, want soms zie je niet of er aan de andere kant een auto staat. We hebben geen haast, dus Haast is een relaxte tussenstop (leuk woordspelinkje, grapje van Anna). Weinig te beleven, we vermaken ons die middag heerlijk met Yahtzee en tv kijken in de TV lounge.

De dag erop regent het de gehele dag. Gezien we op onze reis amper een handvol verregende dagen hebben gehad zijn we redelijk verbaasd over deze regenachtige dag. Totdat we te horen krijgen dat we in een gebied zijn waar jaarlijks zo’n zeven meter regen valt (ter vergelijking: in Nederland valt jaarlijks negentig céntimeter regen).

Het schijnt een mooie route te zijn naar Franz Josef Gletsjer dat door bergen en rainforest gaat. Helaas zien we weinig forest maar veel rain (leuk woordspelinkje, grapje van Arno). Aangekomen regent het nog steeds en we besluiten uit lunchen te gaan. Arno parkeert de camper voor het restaurant en we springen eruit. Na de lunch op naar de camping waar we in onze super-de-luxe camper prima kunnen vermaken met het kijken van dvd’s en het spelen van spelletjes. Gelukkig klaart het in de namiddag op en zien we dat de camping tussen de bergen ligt met uitzicht op de Franz Josef Gletsjer. De opklaringen zijn een schitterend schouwspel van donkere regenwolken die plaats maken voor de bergen en het zonlicht.

De volgende dag werkt het weer mee en nemen we de track die ons tot voor de Franz Josef Gletsjer leidt. De omgeving is zeer indrukwekkend. De stenen op de grond zijn allemaal geslepen door het ijs (druk, uitzetting en verplaatsing) van de gletsjer en hebben mooie ronde vormen of de stenen zijn op elkaar geperste lagen. De bergen zijn hoog met verschillende imponerende watervallen. Naast ons raast de rivier met het gesmolten gletsjerwater. We lopen verder richting de gletsjer. Sascha is bang voor het ijs en eist dat we niet op de gletsjer gaan. Anna legt uit en belooft dat we niet op het ijs gaan, ‘mag namelijk niet van de politie’. Opvoedkundig zeer sterk en papa geeft support zodat we wel door kunnen lopen en papa z’n trommelvliezen deze keer weet te sparen. Toch vertrouwt Sascha het niet.

Hoe dichter we bij de gletsjer komen hoe meer ze vraagt of we alsjeblieft het ijs niet op gaan. Opeens stoppen papa en mama met lopen daar waar een aantal draadjes gespannen zijn. Een plastieken ranger die het stopteken geeft daar waar niet verder gewandeld mag worden, wordt door Sascha begroet met een high five. Helemaal blij denkt ze: ‘Gelukkig luisteren papa en mama wel naar jou!’

De gletsjer is immens van dichtbij en een georganiseerde toer mensen die we met gids op het ijs zien staan lijken net miertjes. Sascha wil op de terugweg zelf lopen en verzamelt allemaal stokken en stenen die ze perse mee wilt nemen. Stokken en stenen kunnen namelijk plonzen en daar is een waterval. Tijd om weer eens te plonzen!

De volgende dag rijden we door naar Westport aan de kust. We bombarderen de route naar Westport als Great Ocean Road II. Wat een fantastisch mooie route en uiteindelijk doen we er bijna twee keer langer over omdat Arno bij elke look-out wil stoppen. Gelukkig is kijken gratis. Aangekomen op de camping is het al namiddag. Het is snel tijd om te koken (lees: Anna verplaatst zich naar de keuken en doet haar ding). Na het godenmaal en de noodzakelijke uitvoer van taken vallen we voldaan in slaap want wat hadden we toch weer veel gezien.

We worden wakker, ontbijten en besluiten eens, na een lange tijd een stranddag te houden. Heerlijk om op het strand te zijn en zandkastelen te bouwen/slopen, te zonnen en de frisbee weer eens uit te proberen. Anna wordt ‘sjachie’ van de wind, want hierdoor wil de frisbee niet rechtdoor en moet er meer achter de frisbee aan gerend worden dan dat er wordt over gegooid. ‘We zijn wel op vakantie hóór!’

Abel Tasman NP staat al een poosje op Anna’s verlanglijstje en eindelijk is het zover, we vertrekken naar Motueka. Een lange rit, maar er mag geen tussenstop (lees camping) worden gepland want dan verliezen we alleen maar tijd in het NP. Aangekomen in de namiddag proberen we contact te leggen met de Duitse familie Seul die we in Australië ontmoet hebben. Zij zijn volgens de laatste berichtgevingen ook op Zuidereiland. Arno noemt Anna een stalker omdat ze Karsten maar blijft bellen en sms’en. Op het einde van de middag rijdt er een auto onze plek op met de familie Seul erin. Ze hebben twee hete kippetjes (lees: echte hele gebraden kippetjes) bij zich voor het avondeten. En nadat Anna een salade erbij heeft gemaakt eten we heerlijk met zijn zevenen. Sascha speelt tot laat met Mathilde (4 jaar) en Ruben (1,5 jaar) slaapt. Ook de papa’s en de mama’s slapen natuurlijk veel te laat. De reden was gezelligheid en de heerlijke wijn.

De volgende dag nemen we met zijn allen de watertaxi in het Abel Tasman NP naar een strandje waar we naar de Cleopatra Pools kunnen lopen. Vol goede moed beginnen we aan de tocht. Op de borden wordt aangegeven dat het een uur lopen is maar het was ons niet duidelijk of dit inclusief de terugweg was (er was ook geen local waaraan we dit konden vragen). Sascha in de back-pack bij papa (vertrouwd concept), Mathilda bij Karsten op zijn nek en Ruben in een draagzak bij Ella. Anna had het ook zwaar. Zij moest helemaal alleen lopen met een rugzak!

Na ruim een half uur hadden we door dat het een uur heen en een uur terug was, maar dat kon de pret niet drukken. De prijs bij aankomst was groot, want de Cleopatra Pools waren prachtig. Grote stenen met helder (ijskoud) water. We hebben tot slot nog even een steil pad gevolgd dat ons leidde naar een mooie grote steen om op te lunchen. Sascha wilde het liefst zo het water in springen, dus wel even oppassen. Daarnaast moest en zou ze het laatste steile paadje zelf doen. Dus met papa’s hulp uiteindelijk ook helemaal zelf gedaan.

Papa en Karsten gingen ook nog even hun mannelijkheid bewijzen door in het koude water kopje onder te gaan. De stenen in het water zorgden voor enkele lachwekkende glijpartijen, maar niet tot ongelukken. Voldaan en wel van ons Cleopatra Pools avontuur aten we die avond hoe verrassend kant en klare hete kip.

De volgende ochtend hadden de mannen vrij gekregen en mochten ze even samen mannen dingen doen. Arno dacht aan terrasje pakken, biertje drinken en vrouwtjes kijken. Karsten vond kajakken toch een beter plan. Gelukkig liep de route naar de kajakverhuurder via een bierbrouwerij. Het werd al snel duidelijk waarom Karsten wilde kajakken. Arno is niet vies van een beetje sporten, beetje trimmen en een beetje honkballen. Allemaal goede investeringen voor een goed uitziend lijf en een gezonde geest. Maar gelukkig heb je altijd die mensen die daar nog een schepje bovenop doen. Tussen neus en lippen door meldt Karsten tijdens het autorijden dat hij een triatleet is en z’n sport beoefent in competitieverband. O ja, en vroeger had hij voor de Oost-Duitse handbalmanschaft gespeeld. Hij was gestopt met teamsporten want dat nam te veel tijd in beslag. Nu sport hij minimaal een uur per dag intensief (exclusief fietsen naar werk etc), vindt hij wel prettig want dan kan hij namelijk zelf bepalen wanneer. Arno begreep hem volkomen maar dan op weekbasis. Wel aardig van Karsten om op halve kracht te kajakken zodat groentje Arno hem bij kon houden.

Toen ze terugkwamen hadden Ella en Anna snel bedacht dat het nu hun tijd was, dus na de overdracht hebben zij heerlijk door Motueka kunnen struinen, op een terrasje gezeten, drankje gedronken en mannetjes gekeken. Die avond voldaan en wel van onze uitstapjes geen hete kip maar wel restjes uit beide koelkasten!

De volgende dag werd afscheid genomen. Sascha vond dat niet leuk, iedereen kreeg een knuffel en nadat Anna had gezegd dat we ze weer in Moorea zouden zien was het goed. Ze zijn namelijk ongeveer dezelfde tijd in Tahiti.

Na een laatste nacht in Picton, waar we slecht hebben geslapen van de ‘krekelende’ cascades, vertrokken we met de boot terug naar het Noordereiland van Nieuw Zeeland. Van Nederlanders (Laura en Robbert) die we in Picton hadden ontmoet kregen we een goede tip. In het centrum Wellington is een parkeerplek omgebouwd tot een eenvoudige camping. Deze was snel gevonden want de haven van de veerdienst lag op een paar minuten rijden. Het regende wederom en nadat Anna van vuilniszakken een regenjas voor Sascha had gemaakt gingen we op pad naar het museum Té Papa. Een mooi (en gratis) museum over de geschiedenis van Nieuw Zeeland.

Sascha was in het begin wat bang voor alle grote opgezette beesten. Papa en mama legden uit dat ze dood waren en dus niks kunnen doen. Deze uitleg was niet volledig. Want hoe kan een varken dan toch nog een knorrend geluid maken?! Maar als we haar tilden was alles goed. Erg interessant om de geschiedenis van de Maori’s te zien en meer over te lezen.

De volgende dag ‘plankte’ Arno de camper richting Napier (een rit van vier uur). Dit is een zeer aangenaam Art Deco stadje ontstaan na een heftige aardbeving in 1931. Eindelijk weer eens een stadje met terrasjes en leuke lunchtentjes (bistro like). We spreken in de ochtend af met Robbert, Laura en kids (Pip en Juup). Wij fietsen naar het centrum van Napier met gehuurde fietsen en drinken een kop koffie met ze in de Starbucks. Daarna een wandelingetje in de stad en even kijken op het strand. Zij gaan door naar Lake Taupo en we nemen afscheid.

Wij lunchen een lekkere curry in een hip tentje en Anna wordt verliefd op een ring van de naastgelegen juwelier. Met wat lief kijken is Arno snel om en wordt de creditcard getrokken. Wij vermaken ons die middag nog op de fiets en rijden een mooie route langs de kust. Sascha’s slaapje wordt vergeten en die slaapt dus maar achterop de fiets.

Ook voor ons is het de dag erop tijd om naar Lake Taupo af te zakken. We hebben namelijk met de Van Lubeckjes afgesproken en slapen weer bij Tante Stien van bijna tachtig. Deze keer maar twee uur rijden, dus met de lunch arriveren we al. Sascha rent naar binnen en gilt Omá! Stien smelt en Sascha kan alles maken. Die middag komen ook Carolien (dochter van Stien) en haar zoon Royd langs en vermaken we ons met bijkletsen.

De dag erop moet er natuurlijk wel toerist gepeeld worden. We vertrekken samen met Stien in de camper richting Carolien. Nadat we Carolien hebben opgehaald vertrekken we naar de Huka Falls. Een vrijwel verticale waterval die vooral indrukwekkend is door het geweld van het water. Raften, kajakken of ‘canyoningen’ door deze stroom is onmogelijk. Overleven zou dan een incident zijn. We blijven maar kijken naar de indrukwekkende stroom water die kolkend zijn weg vervolgd en die steeds een paar meter naar beneden knalt.

Daarna wandelen we op ‘Craters to the Moon’. Sascha slaapt, Stien kan niet meer zo goed wandelen, dus Stien past op en kijkt Sesamstraat met Sas en wij wandelen een uur tussen de kokende modderpoelen en stomende gaten. Wel op het pad blijven! Degene die toch ooit afweken keerden veelal niet of verbrand terug. Maar toch een erg sprookjesachtige omgeving met al die rook en kokende modderpoelen.

Die avond eten we bij Carolien en bestellen Thais. Het internet van Carolien is noodzakelijk voor de skype sessies met Oma hupsakee en Opa prlrlrlr. We genieten met zijn allen om op deze manier te kletsen inclusief de webcam. Na de skype sessies is Sascha op en vertrekken we snel naar het huis van Stien. Helaas heeft Stien de sleutel van het hek thuis laten liggen en na enige overtuigingskracht onzer zijde komen we de village in. We slapen een beetje uit, pakken alle troep weer in en nemen afscheid van Stien. Sascha bedankt Stien en Carolien vooral voor al het speelgoed waar ze twee dagen mee heeft mogen spelen, bedankt Stien en Carolien!

Vanuit Taupo gaan we naar Owera om uiteindelijk in het noordelijkste puntje van Nieuw Zeeland uit te komen. Vanochtend zijn we weer verder omhoog gereden naar Kauri Coast (waar we nu zijn) en woensdag zien we een Tante van Anna die vlakbij Kaitaia woont met baby varkentjes en kuikentjes. Of het ons allemaal lukt om naar het noordelijkste puntje van Nieuw Zeeland te komen is nog niet helemaal duidelijk. Vanochtend heeft Sascha via een interne mededeling aangegeven dat ze geen prinses en/of geen koningin meer is. Ze is vanaf nu báás! Gelukkig heeft zij haar veto niet uitgesproken over de bestemming van vandaag maar dat kan morgen zomaar anders zijn. We hopen op een verstandig en wijs besluit van onze baas!

Tot slot nog wat wist-je-dat-jes:
- We over ruim een week alweer in Tahiti zijn, erg vervelend…’
- We weer ongelofelijke mooie zonsondergangen hebben gezien;
- We net zo vaak bij de Starbucks zijn geweest als bij de grote gele M in NZ;
- Arno niet gestoord kan worden tijdens zijn literaire brainwaves;
- We ruim 4000 km in de afgelopen zes weken hebben afgelegd;
- Sascha vaker nee zegt dan ja