Reisverslag Australie en Thailand met kinderen. Lieve & Dirk met vier jochies

Klik hier voor de website van Lieve en Dirk

Op reis: Zes weken met z'n zessen

Vier opgroeiende jongens weerhouden Lieve en Dirk uit België er niet van om hun dromen na te jagen. En gelijk hebben ze. Met Barend (7), Eward (5), Artuur (3) en Dietze (1,5) trekken ze vanaf 30 juni 2008 voor zes weken door Thailand en Australië. Hoe zij deze bijzondere reis hebben voorbereid en wat ze meemaken, lees je hier.

Door Lieve en Dirk Vanhoutte

Nog 12 dagen te gaan....
Woensdag 18 juni 2008

En we vertrekken met heel het gezin naar Australïe en Thailand !

Even een korte beschrijving over het ontstaan van deze reis: Na de terugkeer van onze geslaagde vakantie in Zweden vorig jaar, rijpte het idee om het er terug op te wagen een verre reis te maken, en deze keer met de kinderen. Van de landen die we tijdens onze wereldreis in 2000 hadden bezocht stonden vooral Nepal, Thailand en Nieuw-Zeeland hoog op ons verlangenlijstje maar aangezien er dus vier kleine kinderen zouden meereizen was de keuze vrij snel gemaakt. Voor een rondreis door Nepal waren we van mening dat voor de kinderen iets meer reiservaring welkom zou zijn en vermits we tijdens de zomervakantie zouden reizen zou het op dat moment winter zijn in Nieuw-Zeeland, wat ook niet zo ideaal is. Het zou dus Thailand worden, het land van de glimlach! Het land heeft erg veel voordelen, het is makkelijk te bereizen met kinderen, je kan er lekker eten, er is veel moois te zien en natuurlijk mogen we het mooie weer en die heerlijke, avontuurlijke sfeer niet vergeten !

Voilà, knoop doorgehakt en zodoende begon in september 2007 onze zoektocht naar goedkope vliegtickets, 6 stuks weliswaar. De zoektocht was lang en intens maar had niet het gewenste resultaat. Tot er op een dag een mailtje binnenkwam van het ons ondertussen welbekende Aussie Tours met een erg aantrekkelijke aktie. We konden vliegen naar Australïe en een tussenstop maken die zo lang mocht duren als we wilden in een aantal steden, waaronder Bangkok. Even informeren dus... En wat bleek? De prijs per ticket lag zelfs niet veel hoger dan een retourtje Brussel-Bangkok !

Vermits de twee oudsten vorig schooljaar voor hun schoolfeest rond Australïe hadden gewerkt waren ze natuurlijk ook meteen enthousiast (hoewel ik denk dat ze niet goed beseffen hoe lang het wel vliegen is ;-) Dan maar direct tickets besteld want alles moest natuurlijk snel beslist en betaald worden.

Zo maakt het dat we in september onze reis vastlegden en dus nog tien maanden de tijd hadden om alles voor te bereiden (in zover dat natuurlijk kan op voorhand). Van één ding waren we alvast overtuigd en dat was dat we met één onvoorspelbare factor rekening moesten houden, de kinderen zelf natuurlijk !

Natuurlijk kwamen er reakties zoals: 'Menen jullie dat? Zooooo ver en dan nog mèt de kinderen?'. En natuurlijk hadden we toen nog veel vragen over hoe we het ginder praktisch zouden aanpakken, maar we hadden immers nog hopen tijd om daar een antwoord op te zoeken.

Nu, negen-en-een-halve maand later hebben veel vragen een antwoord gekregen en zijn de reakties veel positiever geworden. Nu vinden ze het vooral "tof " en "stoer" dat we het aandurven en willen ze ook wel in onze schoenen staan (met 4 kinderen?).

Benieuwd met welke vragen we toen zoal zaten?

-Hoe zullen de kinderen zich gedragen in het vliegtuig? We zullen tenslotte voor de heenreis al 21 uur moeten vliegen en dus nog enkele uren langer onderweg zijn.

-Hoe zullen we de twee kleinsten te slapen leggen in het vliegtuig? Zullen ze wel slapen?

-Hoe kunnen we het beste daguitstappen ondernemen in Thailand?

-Hoe reizen we daar het beste? Met de trein,(nachttrein?) met de bus, (nachtbus?) of met een tuktuk en kunnen daar wel 6 personen in of moeten we telkens in twee splitsen?

-Kunnen we misschien een auto huren voor 6 personen en zijn kinderzitjes verplicht?

-Wat moeten we vooral meenemen en wat vooral niet?

-Hoe voldoende geld meenemen?

-Waar stoppen we alle bagage in zodat we ons toch ook nog deftig kunnen verplaatsen?

-Kunnen we met 6 in 1 kamer slapen? Zo niet, 2 dan?

-Hoe vervoeren we de twee jongsten als we op stap willen gaan?

Uiteindelijk zijn we tot het grote besluit gekomen dat :

- we zeker niet te veel zullen meenemen,en alles in de rugzak willen vervoeren.

- er veel ter plaatse te regelen valt en dat dat ook deel uitmaakt van "het avontuur".

- kinderen best wel flexibel zijn en dus tegen een stootje kunnen.

- we uit ervaring hebben geleerd dat je met de juiste ingesteldheid al een heel eind vooruit komt.

Dus je ziet, we zien het helemaal zitten !

Wie zijn wij?

Wij zijn Lieve (34) en Dirk (37) en samen met onze 4 zoontjes, Barend (7), Eward (5), Artuur (3) en Dietze (1) wonen wij te Tisselt, Antwerpen.

Het reizen zit ons in het bloed : het opsnuiven van nieuwe culturen, het ontdekken van nieuwe gebieden, het verleggen van onze grenzen (letterlijk dan, alhoewel, regelmatig ook figuurlijk). Heerlijk !

Na enkele individuele reizen door Peru, India, Jordanïe, Nepal, Canada en Marocco hadden we de smaak te pakken, namen we in 2000 allebei ontslag en trokken we met z'n tweetjes, geladen met een rugzak, het avontuur tegemoet. De reis zou 9 maanden duren en bracht ons tot in India, Nepal, Thailand, Myanmar, Singapore, Australïe en Nieuw-Zeeland.

De laatste 3 maanden van deze reis waren we in blijde verwachting van ons eerste kindje. Terug thuis vonden we beiden snel een nieuwe baan, kochten we een te verbouwen huis en zijn er dus nog 3 zoontjes bijgekomen waardoor we even onze reisplannen moesten opbergen.

Maar zoals zo vaak wordt gezegd: het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Na onze zomerse vakanties aan de Belgische kust, Frankrijk en Zweden begon het weer fel te kriebelen en zijn we weer plannen beginnen maken om een verre reis te ondernemen, deze keer nog steeds met de rugzak maar wel met 4 kinderen extra.

En eindelijk is het bijna zover, 30 juni vertrekken we en we kijken er al naar uit !

Benieuwd of de kinderen er ook zo van zullen genieten.

Nog 6 dagen te gaan......
Dinsdag 24 juni 2008 - Tisselt, België

Onze reisroute zal er ongeveer als volgt gaan uitzien:

Op 30 juni vertrekken we vanuit Brussel via Frankfurt en Singapore richting Australïe waar we op 2 juli hopen aan te komen in Cairns. Hier hebben we een camper gehuurd voor 15 dagen en willen zo Queensland doorkruisen tot in Brisbane. (Het was niet gemakkelijk om een geschikte camper te vinden waar 4 autostoelen in bevestigd kunnen worden ;-)

Vanuit Brisbane vliegen we dan via Sidney naar Bangkok waar we een dag of vier zullen blijven om dan door te reizen tot Koh Samui alwaar we een tiental dagen willen genieten van zon, zee en strand en al wat er in de omgeving te zien en te doen is. Nadien hebben we nog een week de tijd om eventueel tot in Chiang Mai te geraken?

Natuurlijk kan dit nog veranderen eens we ter plaatse zijn, we zullen wel zien..

We hebben net onze nieuwe vliegtickets aangekregen. Tussen onze laatste vluchten Bangkok-Londen en Londen-Brussel zat te weinig aansluitingstijd. Bij British Airways moet er blijkbaar minimum twee uur tussen zitten en bij ons was dat net 5 minuten te weinig dus hebben ze ons overgeboekt naar British Midland waar deze regel niet geldt. Dat maakte wel dat we onze paper tickets terug moesten inleveren en hebben we nu "modernere" E-tickets ( elektronische tickets ) in de plaats gekregen. Maar alles werd gelukkig correct en zeer snel geregeld, we hebben tenslotte ook niet zo veel tijd meer..

De tweede ergo baby carrier (www.ergobabycarrier.com) ben ik vandaag gaan huren, dan kunnen we de twee jongsten ook op de rug vervoeren wat vaak veel gesleur met buggy'tjes kan vermijden. Handig ding wel, we kochten er één een tijdje geleden om alvast uit te proberen en hij is ons en de kinderen erg goed bevallen. Ze zitten er graag in en vallen ook in slaap als ze moe zijn en hij neemt niet zo veel plaats in in de rugzak. Een aanrader!

Gisteren nog even geïnformeerd naar de nodige inentingen maar alles blijkt voorlopig nog in orde.

En Barend is net een voorste melktand kwijt dus dat zullen wel mooie vakantiefoto's worden

Vertrek: overmorgen
Zaterdag 28 juni 2008 - Tisselt, België

Gisteren nog een feestje gehad, natuurlijk veel te laat gaan slapen en de kinderen weer veel te vroeg uit bed dus alles zal vandaag wat trager op gang komen.

Het einde van het schooljaar is toch wel een drukke periode. Met ouderavonden (3 ondertussen al) ,het officieel "afstuderen" van een kleuter en nog een laatste bezoek aan de huisarts, de tandarts en de kinesist staat zowat elke avond volgeboekt met één of meerdere afspraken. Daarbij moeten nog de laatste spullen worden aangekocht, nog hier en daar wat opzoekwerk worden verricht en natuurlijk gaat het "normale" huishouden ook gewoon door.

Doordat veel mensen ons een toffe reis wensen beseffen we plots dat het vertrek wel erg dichtbij komt. Nog twee keer slapen zoals de kinderen zeggen, en er staat nog niet veel klaar om mee te nemen. Ach wat, de vliegtickets liggen klaar, de paspoorten met visa zijn in orde, de camper in Australïe is geregeld en we hebben een goede reisverzekering afgesloten. Dus eigenlijk nog wat kleren inpakken en we kunnen vertrekken. En vermits alles in de rugzak moet zal dat toch niet zo veel zijn...

Maar eerst moet het huis nog wat aan kant want zodra we weg zijn komen er kennissen op ons huis passen. Dan kunnen ze alles wat in het oog houden en hoeven we geen opvang te voorzien voor poes, konijn en kippen. Vandaag moeten we ook nog de auto gaan ophalen die binnen was voor reparatie en straks nog "even" naar Breda om een nieuw wiel voor onze bakfiets, dit zal anders binnen de zes weken toch niet meer kunnen gebeuren. Ook nog wat verder knutselen aan de naamkettinkjes voor de kinderen, dan hebben ze toch een houvast mochten ze ergens verlopen lopen (wat niet te hopen is natuurlijk)!!!

Je ziet, nog veel op het laatste nippertje maar alles zal wel in orde komen

Vandaag vertrekken we
Maandag 30 juni 2008, Brussel, België

Deze voormiddag hebben we alles ingepakt, rond 11.00 u. stond alles klaar. Dan nog even afscheid nemen van de familie en om 18.00u moeten we in Zaventem staan. De kinderen zijn er helemaal klaar voor, het kleine knuffeltje en de enkele persoonlijke spulletjes die ze graag wilden meenemen hebben ook een plaatsje gekregen in de rugzak. Dus nu maar hopen dat het eerste vliegtuig al op tijd is dan kunnen we vertrekken aan onze reis naar de andere kant van de wereld

De vlucht naar Australië
Woensdag 2 juli 2008, Cairns, Australië

Klaar voor vertrek Afscheid Eindelijk zijn we toegekomen in Australïe! De reis heeft wel 28 uren geduurd maar alles bij elkaar genomen is het goed meegevallen. De eerste vlucht Brussel-Frankfurt verliep erg vlot. Dietze kreeg ook een aparte stoel, wat eigenlijk niet voorzien was, maar hij is er niet uitgekomen. Vooral de zoute koekjes die we kregen en de opklapbare tafeltjes waren de perfecte afleiding.

In Frankfurt was het wel een heel geloop voor onze nieuwe instapkaarten, die luchthaven steekt volgens mij niet erg logisch ineen, we moesten zelfs de trein nemen. Daarna moesten we nog een goed uur wachten om in te schepen, maar gelukkig mochten we met de kinderen als eerste instappen.

Dietze in het bassinet Om 00.15 u. vertrok het vliegtuig richting Singapore en nog niemand van de kinderen had intussen wat geslapen. Net voor het opstijgen hebben we dan Dietze zijn pyjama aangedaan en maar goed ook, want nog tijdens het opstijgen vielen Dietze en Artuur al in slaap. Nadien Dietze in de bassinet gelegd maar deze was precies wat aan de kleine kant. Hij vond het vervelend dat hij niet helemaal uitgestrekt kon liggen en werd daardoor het eerste half uur geregeld wakker.

De heenvlucht Lieve met twee jongens Rond 00.45 uur kregen we warm eten voor geschoteld, we vlogen toen boven Praag. We maakten Eward even terug wakker om te eten. Tegen 1.30u viel Barend in slaap en Eward vroeg zich dan af wanneer hij nu eindelijk mocht slapen. Rond 2.00u kregen we nog thee of chocolademelk, we vliegen dan boven Krakow. Ondertussen draaide en keerde Dietze rustig voort, gelukkig konden we hem vastleggen met een soort veiligheidgordeltjes die we over hem spanden. Zijn voetjes staken zo'n tien centimeter uit de bassinet. Om 2.20u gingen de lichten terug uit en probeerden we zelf ook nog wat te slapen.

Wat is er het vervelendst? Een baby die af en toe even van zich laat horen of twee volwassenen die enkele rijen verderop wel erg luid met elkaar blijven praten, met hun lichten aan? Het werd ondertussen 07.30u, onze kinderen sliepen nog steeds terwijl er de rij voor Barend twee kinderen al enkele uren wakker waren. Leuk voor die ouders!

Hierna vlogen we boven Varanasi, India, op 10 668 meter hoogte aan 900 km per uur. Buiten is het -37°C met nog 6817 km te gaan tot in Singapore oftewel nog vier uur en zeven minuten. Lokale tijd in Singapore half twee 's namiddags. Barend werd ondertussen wakker maar is erg gefascineerd door zijn tv'tje.

08.30 uur en twee van de vier kinderen slapen nog. Dat gaat vlot. Het licht gaat aan en vochtige doekjes worden uitgedeeld. Het ontbijt werd geen succes, vooral Dietze heeft niets gegeten. Hij loopt aan onze voeten op en af, gelukkig loopt hij de gang nog niet in.

In Belgïe werd het ondertussen 11.10 uur terwijl het in Singapore al 17.40 uur is. Tijdens het landen had Dietze het even moeilijk. Pijn in de oortjes of het moeten stilzitten? In Singapore moesten we vier uur wachten op de volgende vlucht naar Darwin. Gelukkig was er op de luchthaven een speeltuintje waar de jongens maar al te graag gebruik van maakten.

Om 22.10u terug vertrokken, voor Dietze was weer een extra stoel vrij. In Darwin moesten we terug uitstappen, de handbagage laten scannen, 45 minuten wachten om dan terug in hetzelfde vliegtuig op dezelfde stoelen plaats te nemen voor de vlucht naar Cairns. Op deze vlucht van Darwin naar Cairns had Dietze geen aparte stoel meer, dit werd de moeilijkste vlucht tot nu toe. Voor ons was het nog maar middag terwijl het voor de mensen aan boord midden in de nacht was. Iedereen wou dus slapen behalve onze kinderen... Het tijdsverschil begint voor de kinderen stilaan verwarrend te worden. Nog ontbijt gekregen op het vliegtuig (of was het nu avondmaal?) Dit bracht wel wat afleiding maar Artuur kreeg ook drie! maal sinaasappelsap over zijn broek. Dan eindelijk om 08.20 uur aangekomen in Cairns, voor ons was het dan 00.20 uur!

Na de paspoortcontrole en snuffelhondcontrole (twee keer), op controle bij de douane omdat we hadden opgegeven dat we voeding bij ons hadden (snoepgoed). Maar ondertussen hadden de kinderen bijna alles opgegeten waardoor we nog maar drie lekstokken over hadden. Normaal moest alle bagage nog eens gescand worden maar doordat we opzij moesten langs de douane en de drie lekstokken oké waren mochten we langs de zij-uitgang gewoon door.

Boodschappen doen Eens buiten namen we een taxi tot bij KEA waar we onze camper (met de vier kinderstoelen) konden ophalen en zijn we recht naar een camping gereden net buiten Cairns. We kwamen terecht op het Coconut Holiday Resort waar we voorlopig twee nachten boekten. Het was er wel leuk, met twee zwembaden en speeltuintjes maar ook wel wat duur. Na een verkwikkende douche zijn we naar de dichtsbijzijnde supermarkt gereden om al wat inkopen te doen. Ze hadden er een erg handig winkelkarretje waar je wel drie kinderen tegelijk kon in vervoeren. De kinderen vielen ondertussen gewoon in slaap. In Australïe mocht het dan wel 14.30 uur zijn, voor onze biologische klok was het nog altijd maar 06.30 uur. We hadden dus met andere woorden samen met de kids nachtje door gedaan. Na twee uur verplichte platte rust maakten we iedereen terug wakker zodat we die avond samen met de Australiërs konden gaan slapen in de hoop zo zo snel mogelijk aan het nieuwe ritme gewoon te worden. Als een blok in slaap

Nog even samen naar de speeltuin geweest en dan snel iets klaargemaakt om te eten. Om 17.30 uur is het hier al donker (winter) en koelt het snel af. Overdag is het aangenaam warm met temperaturen tussen 22 en 26 graden maar 's nachts kan het afkoelen tot een graad of tien, soms zelfs minder afhankelijk van de hoogte.

En dan terug naar bed, iedereen viel als een blok in slaap.

Onze eerste dagen
Donderdag drie juli 2008, Cairns, Australïe

Wat een nacht! Artuur en Dietze zijn vaak even wakker geweest dus wij zeven keer van het laddertje in de camper naar beneden en uiteindelijk Artuur bij ons in het bovenste bed gelegd. Nadien Dietze ook. Om 04.30 uur was Dietze klaarwakker en heeft hij een hele tijd liggen woelen totdat Dirk rond vijf uur met hem een wandeling is gaan maken.

Pannenkoekenfeestje In de rij voor een pannenkoek Die ochtend konden we tussen acht en negen uur aan het zwembad gratis pannenkoeken gaan eten dus wij daar naartoe met bord, tas en bestek. Iedereen kreeg een sticker opgekleefd met daarop je voornaam en je land van herkomst. Vooral Ewart en Daetze uit Belgum waren speciaal. Er stond een hele lange rij aan te schuiven maar het ging gelukkig snel vooruit. Op drie grote bakplaten konden ze wel dertig pannenkoeken tegelijk bakken (pakoek volgens Artuur). Aan een aparte tafel kon je dan siroop, honing, citroensap of suiker erop doen en aan nog een andere tafel kon je koffie of thee nemen. 't Was gezellig zo tussen de palmbomen met een stralende zon.

Zwembad aan zee Bij het zwembad We hadden om 10.00 uur de shuttlebus willen nemen naar de stad maar we waren net te laat. De volgende bus kwam pas om 12.00 uur en zou rond 15.00 uur al terugkomen. Dat leek ons wat snel dus we kozen ervoor om met het openbaar vervoer terug te komen. In Cairns hebben we wat rondgeslenterd langs de winkeltjes en gewandeld langs de Esplanade. Hier hebben ze een enorm groot zwembad in het park gemaakt dat recht op de zee uitgeeft en dat toegankelijk is voor iedereen. Erg leuk voor wie wat afkoeling zoekt tijdens een warme dag.

Toen het donker werd namen we de bus terug naar de camping. De busrit duurde erg lang, na een tijdje was voor de rest iedereen al afgestapt en wij hadden nog geen enkel herkenbaar punt gezien. We begonnen ons al af te vragen of we wel op de juiste bus zaten... Tot we eindelijk in de verte een paar lichgevende palmbomen zagen, daar moest het zijn. En inderdaad, de bus vertraagde, keerde in de straat en zette ons vlak voor de deur af. 's Avonds nog gaan zwemmen in het donker. Het water was erg koud, alleen in het bubbelbad was de temperatuur goed en daar hebben we dan ook het meeste van de tijd in gezeten.

Nog een trip geboekt naar Kuranda voor morgen. Kuranda is een dorpje dat in het regenwoud ligt en waar je Koala's kan zien, tropische vogels en er is een vlindertuin. Bijna alle trips waren volgeboekt (in Australïe hebben de schoolkinderen de eerste twee weken van juli ook schoolvakantie, dus hoogseizoen en erg druk) alleen een self-drive formule konden ze ons nog aanbieden. Dat wil zeggen, om acht uur vertrekken, om negen uur de Skyrail nemen (kabelbaan van vier kilometer.), vijf uur in Kuranda blijven, om half vier de trein nemen en om vijf uur zou een bus ons terug naar de parking van de Skyrail brengen. Dat moet lukken.

Kangoeroes strelen in Kuranda
Vrijdag 4 juli 2008, Cairns, Australïe

Skytrain Vandaag op tijd opgestaan zodat we op tijd aan de Skyrail konden zijn. We mochten in een gondel plaatsnemen en begonnen aan de weg naar boven. Het zicht was prachtig zo hoog boven de bomen. Onderweg konden we twee keer uitstappen om een stukje door het regenwoud te wandelen en van mooie panorama's te genieten.

Met koala Op de foto met koala In Kuranda bezochten we eerst Birdworld waar we de vogels konden voederen en waar ze op je schouders komen zitten. Wel opletten dat ze niet in je oren bijten of je rugzak stukmaken. Hier zagen we ook de cassowary die erg lijkt op een struisvogel maar met een veel mooiere kop. Dan naar de koala gardens waar krokodillen, kangoeroes en natuurlijk koala's zaten. Wie wou mocht met een koala op de foto. Dat hebben we dan ook maar meteen gedaan. De kangeroes (eigenlijk waren het wallaby's) konden we strelen, van de krokodillen zijn we maar af gebleven. Na de koala's zijn we iets gaan eten en dan naar de vlindertuin waar verschillende grote, mooi gekleurde vlinders te zien waren.

Dan op tijd naar de trein voor een prachtige treinrit van anderhalf uur over een oude spoorlijn die door de heuvels, het regenwoud en enkele erg smalle tunneltjes liep. De twee kleintjes vielen al gauw in slaap. Zelfs op de bus, die trouwens aan de verkeerde kant van het station stopte, sliepen ze gewoon door. Terug op de camping nog eens gaan proberen zwemmen in het koude water.

Morgenvroeg vertrekken we hier en gaan we naar Hartley's crocodile adventures om krokodillen te vangen.

Goed om te weten:

In Australie moet je voor kinderen onder de 4 jaar nergens betalen en bijna overal bestaat er een familietarief wat meestal iets minder kost dan 2 volwassenen + 2kinderen.

Overal kom je openbare toiletten tegen die allemaal erg proper zijn en waar altijd toiletpapier aanwezig is . Ook zijn er in elk park en op veel parkings gasbarbeque´s aanwezig die regelmatig worden proper gemaakt (altijd gratis).

Krokodillen en zoeken naar een camping
Zaterdag 05 juli 2008. Cairns, Australië

Kroki Na het ontbijt hebben we de camping verlaten en trokken we richting Port Douglas. Op zo'n 30 kilometer van Cairns kom je aan bij een soort natuurpark met krokodillenkwekerij waar je ook naar een krokodillenshow kan gaan kijken. Er waren natuurlijk ook koala's en kangoeroe's. We mochten in een boot gaan zitten met glazen wanden en we maakten een tocht langs de rivier. We zagen veel wilde krokodillen en de gids deed een halve kip aan een stok en pletste ermee in het water om zo de krokodillen te lokken. Twee krokodillen kwamen af en net toen ze de kip wilde opslokken deed de gids de stok omhoog waardoor de krokodillen wel anderhalve meter hoog moesten springen. Erg angstaanjagend zo die opengesperde muil vlak naast je. Verder kon je nog andere wilde dieren bekijken en vastnemen waaronder een slang, een baby krokodil, verschillende vogels en een erg grote hagedis. We zagen ook koala's waarvan er één een baby koala'tje bij zich had (dat noemen ze hier een Joey), erg schattig. De walaby´s konden we voederen en strelen en in het infocentrum konden de kinderen als echte archeologen een krokodillenskelet blootleggen.

's Middags aten we een sandwich op het terras met zicht op de krokodillen. Er werd trouwens overal duidelijk gemaakt dat er nergens mocht gezwommen worden en dat het park betreden enkel kon op eigen risico. Kinderen dus goed in het oog houden. Hier waren we de hele namiddag zoet.

Rond 16.00 uur doorgereden naar Port Douglas. In onze reisgids stond een camping vermeld die vlak aan zee lag, dat leek ons wel leuk. Na drie keer dezelfde baan te hebben afgereden kwamen we tot de ontdekking dat deze camping gewoon niet meer bestond. Veel tijd verloren voor niets. We reden dan maar verder door naar het centrum van Port Douglas, daar zou nog een camping zijn. Hier hadden we ook geen geluk: alles volzet. Zij stuurden ons zo'n vijf kilometer terug naar nog een andere camping maar ze konden ons niet zeggen of daar nog plaats was. Toch maar even proberen. We waren er net op tijd het bureautje was al aan het sluiten. De man had gelukkig nog plaats, we moesten hem maar in het donker volgen. Voordat we onze plaats konden oprijden moest hij nog een enorm blad van een palmboom afbreken, anders was er niet genoeg ruimte. Doordat het al donker was en het terrein achter onze camper stijl naar beneden ging, konden we de jongens niet met een gerust hart nog wat laten spelen. Dan maar eten maken, eten en slapen.

De weg naar Port Douglas loopt voor een groot deel langs de kust. Je hebt regelmatig een erg mooi zicht op de zee en enkele afgelegen strandjes. Prachtige baan! De moeite om eens af en toe te stoppen en je voeten nat te maken. (Om te zwemmen is het nu te koud.)

Crisis in de camper
Zondag 6 juli 2008 Port Douglas, Australië:

Even crisis vanmorgen in de camper. Alle vier wakker om 6.00 uur en alles is nog donker buiten. Uiteraad wil iedereen op de camping nog slapen dus wij proberen met alle moeite van de wereld de kinderen nog een uur of twee? stil te houden. Met koekjes en drinken lukt dit nog een half uurtje maar dan is het leuke er voor iedereen af. De kinderen krijgen precies steeds meer energie, en wij steeds minder... Met vijf of zes op zo´n 4 m², dat is om problemen vragen. En hoe de tv werkt, daar zijn we nog steeds niet uit. De ene huilt en daarna de andere totdat het genoeg geweest is en we besluiten om met enkele kinderen al te gaan douchen. De rest van de dag zullen ze trouwens nog lastig gaan doen, allemaal met het verkeerde been uit bed gestapt?

Toch maar geprobeerd om wat te zien vandaag. Eerst naar de markt in Port Douglas (elke zondag). Erg leuke markt met veel souvenirs en ambachtelijk gemaakte spullen. Vers geperst suikerrietsap en kokosmelk gedronken. Na de markt doorgereden naar Daintree ( www.daintreerainforest.com ). De weg ernaartoe is prachtig, je kijkt je ogen uit. Mochten de kinderen een beetje groter zijn of een beetje beter gezind dan hadden we zeker een boottocht gemaakt op de Daintree River. Maar ja , dat is nu een van de nadelen van reizen met jonge kinderen. Mochten we meer tijd gehad hebben dan hadden we vast en zeker ook doorgereden tot Cape Tribulation, dat leek ons prachtig. (www.daintreecoast.com) In plaats daarvan een stukje terug gereden tot Mossman om de Mossman gorge te bezoeken. Mooie wandeling. Onderweg kom je zwempoelen tegen, wel oppassen voor de stroming en het water is erg koud. Ook een mooie wandeling van een drie kilometer door het regenwoud gemaakt daar. Vanuit Mossman al een stukje richting Undara gereden om er de Undara lava tubes te bezoeken.

Ergens ter hoogte van Julatten bij een camping gestopt maar er was geen plaats. De eigenaar stuurde ons door naar een gratis campground zo'n 20 km. verderop ter hoogte van Mount Malloy. Langs de kant van de weg was inderdaad een rest area maar er stonden in plaats van vijf of zes campers zoals de man had gezegd, zo'n dertig campers en caravans. Maar we vonden nog een plaatsje en er waren toiletten en een douche (die we niet gebruikt hebben). Er werd wel gevraagd om een gift te doen van 2AUD (1,5€) per voertuig. We stonden naast een nogal oude caravan die er precies al enkele jaren stond en de eigenaar zag er een beetje louche uit maar hij was wel erg vriendelijk. Nog geprobeerd om er een kampvuurtje te maken en op tijd onder de wol gekropen om morgen vroeg te vertrekken.

Op weg naar Undara
Maandag 7 juli 2008. Mount Malloy, Australië

Om 7.15 uur vertrokken naar Undara. We zagen veel termietenhopen langs de weg, ook de vegetatie veranderd. Hier zijn veel meer kale bomen en weinig groen tussenin. Ook de grond is veel roder. We komen veel dode wallaby's tegen langs de weg (aangereden) en zelfs appelsienboomplantages. Vanaf Tolga beroemd om zijn pindanoten werd het terug veel tropischer (Atherton Tablelands) Om 9.30 uur nog steeds aan het rijden nu richting Ravenshoe. Nog steeds veel mist en regen. Bij mooi weer moet dit een hele mooie weg zijn. Nabij Ravenshoe gaan ontbijten.

Onderweg gestopt bij een Road Train (grote camion) langs de kant van de weg met een hele vriendelijke chauffeur. De jongens mochten in zijn cabine zitten en hij zetten speciaal de motor aan en toeterde een paar keer. Deze road train had 2 trailers en woog 81 ton . Er zijn er tot vier trailers en 130 ton. Ze kunnen maximum 100km/h rijden maar mogen maar 90km/h. Ze hebben acht versnellingen en als je er een tegen komt op de baan moet je aan de kant gaan staan want door het gewicht en de snelheid van de road train spatten de stenen in het rond en sneuvelen de ruiten van je auto. Nog één zien passeren met vier trailers, en nog een, en nog een. Het doet je wel wat.

Aangekomen in Undara rond 13 uur. (www.undara.com.au) Hier gaan we de lava tubes bezoeken, dat zijn grote gangen die zijn ontstaan door lavastromen. De lava stolde aan de buitenkant en stroomde binnenin gewoon verder zodat de gangen overbleven. De aboriginals gebruikten deze gangen al eeuwen als schuilplaats. Hier een campsite gevraagd en we mochten een plaatsje uitzoeken. Prachtige, rustige camping. Elke site heeft een eigen plaatsje om kampvuur te maken wat ook bijna iedereen doet omdat het hier erg koud kan worden 's avonds. Toch maar eens gaan horen of er nog powered sites waren om onze batterijen op te laden, maar alles was volzet.

Geïnformeerd naar de rondleiding van 14.30u (laatste van de dag) maar alles was volzet. Enkel de full day tours van morgen waren nog vrij. Dan maar zo één geboekt, anders zaten we hier twee dagen vast of moesten we verder rijden zonder de lava tubes te zien. Het is hier overal redelijk druk doordat het tot einde deze week nog schoolvakantie is. Een schooljaar loopt in Australie van januari tot eind december. Ook nog eens gehoord voor internet maar hun computer is stuk. Dan maar een wasmachine kleren gewassen en gedroogd, eten gemaakt en afgewassen, kampvuur gemaakt en wat gelezen en geschreven.

Tussen 20.00 en 21.00 uur zou er groot kampvuur zijn met vertellingen. Wij zijn eens gaan kijken maar het zag er niet erg gezellig uit en veel lawaai van de ventilatie van het restaurant erachter. Dan maar terug aan ons eigen kampvuur nog wat gezeten. Hier kan je nog echt genieten van een stralende sterrenhemel.

Avontuurlijk wandeling door de Lava Tubes
Dinsdag 8 juli 2008 Undara, Australië

We startten om 8.00 uur met The Lost World Adventure tour. Klonk in elk geval al spannend. Gedurende acht uren kregen we een rondleiding van Steve, onze Savannah guide. Eerst maakten we een wandeling rond de Kalkani krater (ongeveer 2,5 km.) Mooie vergezichten. Terug beneden wachtte er ons koffie en thee en scones met confituur en slagroom (uit een spuitbus). Dat smaakte wel want we hadden nog niet ontbeten. De kinderen kregen ook koekjes en limonade. Nadien nog twee delen van de lava tubes doorgewandeld, erg mooi. Met een minibusje werden we overal naartoe gebracht. Tegen 12.00 uur teruggekomen voor een lunchbuffet met warme en koude gerechten en soep.

Rond 13.00 uur terug vertrokken om nog drie andere delen van de lava tubes te bezichtigen. Deze keer waren pillampen echt wel nodig. Met de twee jongsten op de rug kwamen we gemakkelijk overal door. De twee oudsten liepen steeds voorop bij onze gids Steve. De laatste grot was een hele lange met een stuk wandelpad en een stuk gewoon over stenen. Er hingen veel vleermuizen binnen. Het was er ook veel warmer en vochtiger. Na dit avontuur thee en koffie en lamington cake gekregen. Dan terug naar de vertrekplaats en afscheid genomen van de gids.

s´Avonds nog wat hout gaan zoeken voor ons kampvuurtje en boterhammetjes gegeten. Rond 20.15 uur nog eens naar het grote kampvuur gaan kijken. Deze avond was er wel ambiance. Er werd gezongen en gitaar gespeeld en iedereen deed mee. Barend zei na vijf minuten dat hij morgen nog wel eens terug zou willen komen (maar ja...). Al bij al de perfecte afsluiter voor deze mooie dag. Morgenvroeg vertrekken we naar Townsville waar we graag een soort Sea Life Center willen bezoeken. (www.reefHQ.com.au)

Ook nog even dit:

Tijdens de lunch moesten we oppassen dat de Kookaburra´s niet op tafel kwamen en zo het eten zouden wegpikken. Er hupten hier op de camping twee vrij tamme kangeroe's rond, maar je moest weloppassen, als je te dicht bij het kleintje kwam komt, dan begon de moeder te grommen. s´Nachts is het hier muisstil en 's ochtends word je wakker van de vele vogels.

Undara Lava Tubes is zeker een aanrader. Mooie aangename camping met op elke site de mogelijkheid tot kampvuur maken (wat bijna iedereen ook doet). De Full Day tour was erg leuk en elke avond is er tussen acht en negen uur gratis groot kampvuur met een of andere activiteit. Midden in de bush (outback) dus erg rustig en niet zo duur (36 $ per nacht per plaats, niet per persoon te betalen) en ruime plaatsen. Ook de weg van en naar Undara is geweldig, Australië zoals het moet zijn.

De lange rit naar Townsville
Woensdag 9 juli 2008. Undara, Australië:

8.15 uur vertrek naar Townsville. Eerst Undara National Park uitrijden, dat duurt al ongeveer 20 minuten. Op de baan gestopt voor een road train (cattle wagon). Deze had drie trailers, 64 banden en kon tot 140 ton laden. Onderweg nog een paar road trains gezien met 4 trailers. Gestopt aan Oasis Roadhouse (in the middle of nowhere) voor ontbijt en tanken. Hier zat een tamme kakketoe die brood kwam eten tot groot jolijt van de kinderen. Dan terug in de auto want we moesten nog veel kilometers rijden.

Eindelijk rond 15.00 uur aangekomen in Townsville. Eerst op zoek naar een camping vlak aan het strand. Er waren enkel nog tentsites beschikbaar dus die hebben we dan maar genomen. We hebben een plaatsje moeten zoeken want er was niet veel meer vrij. Ondertussen werd het al 15.30 uur, te laat om naar het Reef Headquarter te gaan, dat zullen we dan morgenvroeg doen voor we naar Eungella National Park vertrekken.

Hier op de camping konden we eindelijk nog eens op internet, eerst betalen voor één of twee uren en dan konden we 's avonds met onze laptop op schoot voor de ingang gaan zitten. Voor het eerst een kort reisverslagje en enkele foto's kunnen doorsturen.

Op de camping zat een blaffende uil in een boom.

's Avonds zijn we te voet langs de zee naar het centrum gewandeld maar er was niets te zien, wel iets gaan eten. De dame in het restaurant ging ons terug brengen naar de camping want er reden geen taxi's en bussen meer (20.00 u) volgens haar, maar na een half uur wachten zijn we dan toch maar weer te voet gegaan.

Haaien!
Donderdag 10 juli 2008 Townsville, Australië:

Rond 8.45 uur vertrokken uit Rowes Bay naar het Reef Headquarter. Dit is een groot aquarium, waarin het great barrier reef nagebootst werd, met een glazen gang waar je door kon lopen. We zagen lichtgevende visjes, haaien (ongeveer twee meter), zwaardvissen, barracuda's en veel mooi gekleurde vissen. Op de eerste verdieping was er vanalles te doen speciaal voor kinderen, ook knutselen. Hier hebben ze elk een badge gemaakt.

Dan zijn we vertrokken naar Eungella national park waar we de platypus (vogelbekdier) in het wild willen gaan opzoeken. (www.eungella.info) Een hele lange rit.

In Ayr nog even naar de supermarkt geweest. 432 km moesten we rijden en het werd al snel donker. Rond 16.30u namen we de afslag naar Eungella National Park en dachten we dat het niet meer zo ver ging zijn totdat er een wegwijzer stond Eungella 54 km.?!? Zo ver kon het toch niet meer zijn? De kinderen ondertussen maar zeuren. Ze hadden al zo lang moeten stil zitten en ze hadden honger. Toch maar doorrijden en hopen dat we er snel waren. Het was al helemaal donker toen we nog aan een lange, hele stijle klim moesten beginnen. De koelkast vloog telkens open en alles viel eruit.

Toen we eindelijk in Eungella toekwamen was er een camping. Dirk dacht dat we hier vorige keer hadden geslapen maar ik dacht dat het nog wat verder was. Dus wij naar boven nog eens 5km. Daar aan Broken Bridge was niets te zien, enkel een parking, de platformen om naar de platypussen te zoeken (waar het nu al veel te laat voor was) en een kampeerplaats voor tenten waar je nog eens 500m te voet voor moest gaan. Hier was het dus niet.

Dan maar terug tot aan de vorige camping. Alles was daar gesloten maar op een plannetje aan de deur konden we zien welke plaatsen al benomen waren en welke nog vrij. We hebben dan een plaatsje genomen met stroom en betaalden de volgende morgen.

Vlak aan onze plaats was een klein speeltuintje waar de kinderen even op konden spelen. Het was ijskoud en aardedonker dus lang zijn ze niet buiten geweest. We maakten ondertussen eten klaar maar om buiten te eten was het dus veel te koud, dan maar het bed opgebroken, het tafeltje geplaatst en binnen proberen eten. Erg onhandig, dit is niet gemaakt voor zes personen! Omdat de camper niet horizontaal stond schoven ook nog eens alle borden één kant op en sommige af te tafel. t' Was ondertussen 19.30u geworden en uit armoede is iedereen dan maar gaan slapen.

Speuren naar de Platypus
Vrijdag 11 juli 2008. Eungella, Australië

Het was een koude nacht, zelfs in de camper was het moeilijk om je warm te houden. Opgestaan even naar het mooie uitzicht gaan kijken, dat hebben we vanop de camping (daar was het gisterenavond te donker voor) en dan terug naar Broken River Bridge vertrokken.

Naar het eerste observatieplatform gelopen waar we een tijdje hebben gezocht naar platypussen maar zonder resultaat. Dan naar het informatiecentrum gaan kijken en een kleine wandeling gemaakt tot aan het andere uitkijkpunt. Maar ook daar waren geen platypussen te zien. Ze zijn het beste te zien tijdens zonsopgang en zonsondergang. We waren er blijkbaar toch te laat. Ontbijt genomen in het park dichtbij de parking en na het ontbijt toch nog even snel gaan zien of er geen platypus te zien was. Na even wachten zagen we in de verte toch een platypus die een hele tijd boven en onder water ging en erg druk bezig was om voedsel te zoeken. Iedereen erg opgewonden om hem toch maar even te zien, alleen Artuur had enkel oog voor de "sipad" (schildpad) die hij gezien had in het water.

Nadien toch maar vertrokken naar Olsens Capricorn Caves ( www.capricorncaves.com.au ) tegen Rockhampton. Toch 388 km te rijden over autostrade (hier wil dat zeggen in elke richting één rijstrook). Dat is niet zo'n leuke baan, nogal eentonig. Wel veel suikerrietvelden langs de baan en af en toe een trein geladen met suikerriet die passeert. Rond 15.45 u aangekomen in the Caves,

Hopelijk is er plaats om te camperen. We hebben geluk, plaats genoeg, kies maar uit. Al onze kleren gewassen en gedroogd, ging erg goed. Aan de waterafvoer aan de staanplaats, zaten 2 groene kikkers die natuurlijk uitbundig gefotografeerd werden. Verder een rustige avond gehad.

Morgenvroeg gaan we om 9.00 uur een rondleiding maken door de grotten, niet nodig om op voorhand te reserveren.

Aan tafel kregen we regelmatig bezoek van een Bush Turkey (rode kop, gele nek en zwarte veren). Hier was weer geen internet aanwezig, te ver afgelegen.

Rondleiding door de grotten
Zaterdag 12 juli 2008 The Caves, Australië

Op tijd opgestaan en ontbijt genomen. Dan met de camper tot op de parking gereden. Om 9.00 uur zou onze rondleiding vertrekken. Voor het bureeltje stonden veel kangeroes die voeder kregen. Vooral Artuur wou steeds zo dicht mogelijk komen en moesten we terug halen. Onze gids was een puber met slecht kapsel die z'n tekst vanbuiten had geleerd. Er zat weinig spontaans in maar de grotten waren erg mooi. Het was wel moeilijk om de kinderen de hele tijd rustig te houden.

Nadien vertrokken naar Bundaberg (weer 333 km!), een heel lange rit. Rond 15.30 uur stopten we aan een informatiebureau om te weten waar we ergens een suikerrietfabriek in werking zouden kunnen zien. Volgens de twee dames daar waren er drie in de buurt in werking maar kon je geen enkele bezoeken (hoewel we later in de reisgids lazen dat we dat wel konden doen in Childers, niet zo ver, maar dan ook enkel tijdens werkdagen). Ze gaven ons wel een plannetje mee met daarop twee markten voor zondag en waar we naar een infocentrum konden gaan over schilpadden. Die komen daar aan land tussen november en maart, leggen eieren en als de eieren uitkomen kan je gaan zien hoe de kleintjes hun weg terug vinden naar de zee.

Nog eens 20 km. verder rijden dan maar om daar dichtbij op de camping te overnachten.Ook nog gestopt aan een supermarkt om eten te kopen. Alles sluit hier op zaterdag om 17.00 uur?! Op de camping in Mon Repos (klinkt erg Australisch??) konden we een plaats nemen maar het bureel was al gesloten (17.30 uur, hoewel vermeld stond dat ze open waren tot 18.00 u). We konden dan ook niet naar het toilet of de douche want we hadden geen sleutels voor de sanitaire blok. Dan maar het toilet gebruikt in de camper. Er was ook geen bbq dus onze worstjes gebakken in de pan.

Nog even naar het strand gegaan vlak aan de camping maar het was al heel donker. Morgenvroeg dan maar terug naar het strand. Hier zaten ook weer kookaburraa's in de bomen. Artuur wou zijn schoenen niet aandoen om te gaan stappen, hij heel de tijd maar zeggen: 'neen santenen, nee santenen'. Voor we begrepen hadden dat hij zijn sandalen wou aandoen...

Appelsienen recht van de boom
Zondag 13 juli 2008, Mon Repos, Australie

Dietze was al heel vroeg wakker (6.20 uur). Dan ben ik met hem al naar het strand gegaan om de zon te zien opkomen. Rond 7.00 uur de andere kinderen gaan halen om ook op het strand te spelen. Om 8.30u zou het bureeltje opengaan maar we hadden niet veel zin om de volle pot te betalen want we hadden immers niet veel in de plaats gekregen (alleen wat electriciteit). Tegen 8.15 u doorgereden (nog geen beweging te zien) en toch 20 $ onder de deur geschoven. Net achter de hoek was het info centrum. Het zag er erg mooi uit maar het was alleen open op werkdagen, dus we konden niet binnen gaan kijken. Dan maar terug gereden naar Bundaberg centrum en daar twee marktjes bezocht.

Appelsienen recht van de boom gekocht en zelfgemaakte cake. Op het tweede marktje was veel handwerk te koop maar niet echt iets dat ons aanstond. Dirk kocht wel een notenkraker uit eucalyptushout. Dan verder gereden naar Hervey Bay (ongeveer twee uur rijden). Rond 12.00 u aangekomen. Ook nog een stuk tweederangsbaan genomen, dan konden we meer van de natuur genieten.

Aan de eerste camping was het bureel gesloten wegens middagpauze. Dan maar doorgereden naar de volgende. Er zijn hier immers drie campings vlak aan het strand. Bij Scarness Caravan Park was nog plaats. We namen een plaats een 50 meter van de zee en het strand zag er goed uit. Hier kreeg je ook een sleutel voor de sanitaire blok. (In Townsville was dit ook).

Ineens geinformeerd voor een dagtrip naar Fraser Island. De vriendelijke dame van het bureeltje kon dit voor ons regelen. Er was een dagtrip incl. bezoek aan Lake Mc Kenzie (met prachtig helder water) voor 439$ voor het gezin. Via de telefoon informeerde ze maar daar was geen plaats meer. We mochten wel een andere trip nemen die normaal veel meer kostte maar dan aan dezelfde prijs. We zouden dan wel om 6.10 uur moeten vertrekken en langer op het eiland blijven maar dat leek ons geen probleem.

Fraser Island is het grootste eiland ter wereld dat alleen uit zand bestaat. Bijna evenveel als de Sahara. Het is 75 km. lang en 22 km breed en er leven ongeveer een 75 reptielen waaronder 35 soorten hagedissen. Ook moet je overal oppassen voor Dingo's (wilde honden), die kinderen kunnen aanvallen, dus altijd in groep blijven. In de zee leven er haaien en grote schildpadden en kan je nu walvissen zien die op doortocht zijn om hier in het Great Barrier Reef hun jongen ter wereld te brengen. Australie heeft nog twee grotere eilanden nl. Kangeroo Island en Tasmanië. Dan de rest van de namiddag op het strand gespeeld en schelpjes gezocht om een halsketting te maken. In het winkeltje over de camping even kunnen internetten en geantwoord op mails. Vlees en groenten gebakken op de bbq plaat en goed gegeten. De jongens hebben een vriendje: Bailey die hiernaast in een caravan logeert.

Als het donker wordt beginnen eerst een hele reeks kleine papegaaien veel lawaai te maken, als zij stoppen beginnen de krekels van hun oren te maken en daarna beginnen grote vogels te kwetteren, hopelijk vallen ze stil voordat we gaan slapen.

Trip naar Fraser Island
Maandag 14 juli 2008. Fraser Island, Australië

Om 5.15 uur opgestaan om sandwiches te smeren en het zwemgerief in te pakken. Rond 5.30 u de kinderen wakker gemaakt, iedereen aangekleed en naar de bushalte gegaan. Met de twee autostoelen voor de kleintjes zijn we vertrokken richting pier. (tijdens de dagtrip zullen we vaak in een 4x4 bus moeten zitten en over erg ruw terrein rijden daarom moeten we ze goed kunnen vastzetten)

Hier zijn we met de catamaran richting Fraser gevaren. Het was een beetje mistig op zee maar het was wel mooi. Aangekomen op het eiland werden we eerst door een overdreven luxueus resort geleid. (en dit in een National Park). Op de parking stond onze 4X4 bus klaar. Als iedereen zijn plaats had (Artuur en Dietze in de autostoel) vertrokken we met een chaffeur en een gids. Eerst moesten we een 40 minuten rijden door het regenwoud, stijl bergop en bergaf, door mul zand om aan de andere kant van het eiland te komen. Tijdens deze rit kregen we allerlei informatie over het eiland. We reden over het strand richting Eli Creek. Hier konden we langs een wandelpad naar boven wandelen en dan door het water (de creek) terug komen. Dit was iets te diep voor onze kinderen (=korte beentjes en dus natte broeken) dus wij te voet terug. Toen we aan onze bus aankwamen stond er al koffie en thee klaar met een koek.

Hier kregen we de keuze om een stukje te zien van het eiland met een vliegtuigje of met de bus. Dirk koos voor het vliegtuig. Het vliegtuigje steeg op vanop het strand. Het zicht was mooi vanuit het vliegtuig en het regenwoud leek op een grote broccoli.

De bus reed verder tot aan de volgende stopplaats, Colored Sands. Dit was het verste punt. We reden terug naar de Maheno. (ondertussen was Dirk al terug in de bus). Aan de Maheno was weer een stopplaats. De Maheno is een schip dat hier ooit gestrand is en nu ligt weg te roesten op het strand. Je mag niet dichter dan drie meter van het wrak komen wegens instortingsgevaar. Dit begrijpen onze ondernemende kinderen niet zo goed en zitten altijd aan de boot. Als middageten was er een buffet in een resort en we kregen maar een uur de tijd. Het was er erg druk en we hadden iets te weinig tijd om te kunnen eten (als je eerst moet zien dat de kinderen eten hebben..)

Na de lunch reden we naar Lake Mc Kenzie. Dit is een prachtig meer met glashelder water. Hier kregen we tijd om te zwemmen. Het water was een beetje koud maar toch zalig om in te zwemmen. De kinderen genoten ervan. Na het zwemmen stond er weer koffie en thee klaar. Na deze laatste stop gingen we terug naar het Kingfisher Bay Resort om van hieruit de boot te nemen. We hadden nog even tijd om de kinderen te laten spelen in een speeltuintje alvorens op de boot te stappen. (De boot vaart niet erg klokvast). Dus we stonden toch nog zeker een half uur te wachten met de vier jongens alvorens we konden opstappen. 's Avonds nog een pizza gaan eten en dan naar bed.

Het was een drukke maar erg mooie dag.

'Four boys, you lucky'
Woensdag 18 juli 2008. Bangkok, Thailand.

Vannacht om 4.20u plaatselijke tijd toegekomen in Bangkok (drie uur tijdsverschil) Het is hier midden in de nacht nog 27° en erg vochtig. Het overvalt ons. Bij het uitstappen uit het vliegtuig kregen we complimenten van twee dames die achter ons zaten dat de kinderen toch zo braaf geweest waren en dat ze voorbeeldige reizigers zijn. Leuk dat we niet te veel last hebben veroorzaakt, ze hebben natuurlijk wel het grootste deel geslapen van de vlucht. Misschien worden ze er stilaan aan gewoon?!?

Tijdens het opstijgen was de steward komen vragen of we any assistance nodig hadden in Bangkok. Dus vroegen we of we een kinderwagen konden lenen. Onze kregen we pas terug op de bagage band (service van Qantas???). Het leek moeilijk voor een kinderwagen maar hij kon wel proberen voor een rolstoel zodat de twee jongste er samen in konden zitten. Dus bij het uitstappen stond er een rolstoel te wachten, met chauffeur.

Dietze wou er niet in, dan maar Eward en Artuur in de stoel. De chauffeur loodste ons door de luchthaven en langs de kortste rij tot bij de immigratie dienst (rij voor enkel Thais paspoort), naar de bagageband en zorgde voor onze twee plooibuggy's die op een andere band lagen. De rolstoel chauffeur bracht ons naar de uitgang langs de douane (die niet eens opkeken). Hij moest wel een paar keer informeren waar hij moest zijn voor onze pick-up. Aan de inkomhal stond iemand met een bordje 'Queens Garden Resort' en die ging voor ons vervoer regelen.

We hebben al even kennis kunnen maken van de Thaise liefde voor kinderen. Vooral Eward had succes bij de 'chauffeur'. Na ongeveer zeven minuten was ons minibusje er en dat bracht ons gratis in een tiental minuten naar ons hotel. Daar aangekomen rond 5.30 uur eerst moeten inchecken en dan terug instappen om een straat verder in een tweede gebouw (nieuw) naar onze kamers te gaan. De chauffeur zuchtte toen hij hoorde dat onze kamer op de vierde verdieping was en er was geen lift, dus moest alle bagage via de trap naar boven.

We hadden de kamers gereserveerd (en betaald) via www.sawadee.com maar door de vertraging van het vliegtuig schoot er dus niet veel tijd over. We moesten immers al om 12 uur terug uitchecken, maar ja, de kinderen hebben eigenlijk al voldoende nachtrust gehad dus na een douche en wat luieren voor de tv in een frisse kamer zijn we gaan ontbijten. Na wat eieren met spek en toast hebben we een taxi geregeld die ons naar het volgende hotel zou brengen rond 9.30u. Dus alle bagage terug naar beneden langs de trap. We hadden eigenlijk een minibusje verwacht maar in de plaats daarvan was er een gewone taxi. Dat werd een beetje paswerk voor de bagage.

Het was toch zeker een half uur rijden naar ons volgende hotel 'Hotel De Moc'. Het hotel zag er goed uit, ruime kamers, zwembad, gratis wifi in de lounge en gratis tuktuk (brommertaxi) naar Khao San Road en terug. Alleen het interieur was aan een grondige renovatie toe. Op de dame aan de receptie haar formulieren stond dat er blijkbaar één kamer gereserveerd werd voor twee volwassen en één kind en op onze E-voucher stonden duidelijk twee kamers voor twee volwassenen en vier kinderen. Dat moest ze even opzoeken.

Geen probleem, een tweede kamer werd snel gevonden ( twee naast elkaar). Alleen werd deze nog gepoetst. De mensen hebben tijd tot 12.00 u om uit te checken. Na een kwartier was de kamer toch al klaar. We zijn direct gaan zwemmen. Blijkbaar is het de bedoeling dat je al omgekleed naar beneden komt (met badjas) want aan het zwembad is niets om je om te kleden.

Tuktukje Voor alle veiligheid iedereen toch zwembandjes aangedaan want nog niemand kan deftig zwemmen. Het water is een heerlijke afkoeling bij deze hitte. Na een tijdje in het zwembad is het zelfs net of het water te warm is om een beetje afkoeling te brengen. Na het zwemmen met de tuktuk naar Khao San Raod , de echte Thaise drukte in. Gelukkig pasten we we met z'n zessen in deze tuk-tuk want het is een met dubbele bank. Op de plaats waar hij ons afzette konden we later terugkomen en dan zou iemand in zwart uniform opnieuw de tuktuk voor ons bellen om terug naar het hotel te gaan. Wel gemakkelijk.

Eerst zijn we iets gaan eten en dan de straatjes ingewandeld. De kinderen keken hun ogen uit. Er is natuurlijk ook zoveel te zien. Twee dames wilden hun koopwaar aan ons kwijt: een soort houten kikker die lawaai maakt als je met een stokje over zijn rug wrijft. We hebben ons laten ompraten en voila de eerste souveniers zijn gekocht. Natuurlijk weten de verkopers dat ze eerst de kinderen moeten warm krijgen en dat zo de ouders misschien ook zullen volgen.

Een eerste kennismaking voor de kinderen met de drukke straatjes, waar in honderden verschillende kraampjes zowat alles verkocht wordt (waaronder veel namaak), en het verkeer op de straat. In het begin wachtten we geduldig tot er minder verkeer was om de straat over te steken (wat in Bangkok erg lang kan duren) maar na een tijdje lieten we ons niet meer doen en stappen we moedig tussen taxi's, tuktuks en bussen de straat over.

Onderweg onze eerste milkshakes gedronken met ijs, eens zien of er iemand diarree van krijgt. 's Avonds daar nog noodles gaan eten en dan met onze grote tuktuk terug naar ons hotel. Eigenlijk is het niet zo ver te voet maar de kinderen zijn maar al te blij dat ze met dat wagentje met drie wielen door de stad kunnen racen. Ze hebben vandaag uitbundig kennis kunnen maken met de thai. Vooral Dietze en Artuur hebben succes bij de vrouwen en Barend en Eward meer bij de mannen. Handjes geven, eens in de kaken knijpen, over de arm strelen, dag zwaaien, ertegen brabbelen, zelfs kusjes geven en oppakken.

Overal waar je passeert beginnen de mensen ook te tellen tot vier en dan lachen ze nog harder. 'Four boys, you Lucky'. Er was iemand die zei dat we nog voor een meisje moesten gaan maar ik denk dat we daar toch maar voor passen.

Tempels kijken in de brandende zon
Zaterdag 19 juli 2008. Bangkok, Thailand

In Bangkok Vanochtend mochten we genieten van het eerste ontbijtbuffet hier in het hotel. Het was uitgebreid en erg lekker. Gebakken groenten, gebakken rijst, scampi's in rode currysaus, noodlessoep, rauwkost, cornflakes, yoghurt, spiegeleieren, roerei, worstjes, spek, toast, gebakken boterhammen, gehaktballetjes met chinese groenten en nog meer Thaise gerechten en drie verschillende soorten gesneden fruit. Aan sommige gerechten is onze maag zo 's ochtends toch nog niet gewend.

Redelijk vroeg een tuk tuk willen nemen maar omdat we te lang moesten wachten hebben ze ons gebracht met een minibusje. Op Khao San was het nog redelijk rustig, ze waren hun kraampjes nog aan het opstellen. Bij een dame enkele broeken gekocht om over onze short te trekken als we een tempel binnen willen. Het is snikheet, we zijn nog niet lang buiten en iedereen is al nat van het zweten. Op het plannetje van het hotel de weg gezocht naar het 'Grand Palace' en 'Wat Pho' met de liggende buddha van 40 meter. Het valt op dat de plannetjes niet erg gedetailleerd zijn. Het is dus even zoeken.

Na een flinke wandeling met een brandende zon bij 37°C (in de schaduw) aangekomen bij het Grand Palace. (inkom 300 Bath). (www.palaces.thai.net ) Eens binnen moest Artuur naar het toilet (Artuur maakt precies een studie van de toiletten, overal moet hij gaan). Zeker 45 minuten gezocht naar een toilet maar toch uiteindelijk één gevonden. Franse toiletten natuurlijk.

Bangkok Nadien naar Wat Pho (www.watpho.com) weer een flinke wandeling in de hitte. Eerst bij de verkeerde ingang aangekomen. 'Buitenlanders' moesten langs de andere ingang binnen. 50 Bath inkom. Hier konden de kinderen centjes in wel 40 potten gooien. Er ontstond een erg lange file achter Barend en Eward. De kinderen worden vaak gevraagd om mee op de foto te staan. Ze vinden het gelukkig oké. Ik heb besloten om dan ook een foto te maken. Voor wat hoort wat. Aan al die aandacht moeten ze toch even wennen. Dietze heeft momenten dat hij weigert om de mensen aandacht te geven en niet gepakt wil worden. Eward en Artuur kunnen er goed mee om en Barend heeft al geleerd om 'neen' te zeggen al ze hem iets aanbieden om te kopen.

Zo hebben onderweg twee vrouwen zakjes maïs gegeven aan Barend. Eward en Artuur kregen ook elk één maar de dame bij Barend bleef maar zakjes opendoen, acht in totaal. Barend wist natuurlijk nog niet beter nam ze allemaal aan. Maïs voor de duiven voor good luck, totdat we nadien natuurlijk al de zakjes moesten betalen. Daar heeft Barend van geleerd.

Van Wat Pho terug naar Khao San en naar het zwembad om nog wat te zwemmen. Nadien in het hotel zelf avondmaal gegeten, de kinderen in bed gelegd en nog wat gaan internetten. (gratis in de lobby)

Barend begint ook haar op z'n tanden te krijgen in het verkeer, hij doet zelfs de auto's stoppen om over te steken.

Van hot naar her door Bangkok
Zondag 20 juli 2008. Bangkok, Thailand

Vandaag wilden we met de boot naar het winkelcomplex MBK en Siam center in het centrum van Bangkok. Eerst gaan ontbijten. Dan door de tuktuk van het hotel naar de pier gebracht voor de boot. Daar stond iemand te wachten die ons een boottrip door enkele kanal aanbood met een Long-Tail boot zo konden we een traditioneel huis bezoeken, een snake farm, de floating market en dan zou hij ons afzetten aan de flower-market voor 700 Bath per persoon. (1.5 uur). Dat namen we aan, dan hadden we dat ook gezien. De boot was verder voor ons alleen.

Eerste stop: traditioneel huis met tuin en viskwekerij en orchideënkwekerij. Daar kregen we ook nog een traditionele (privé) dans bij en een nummertje zwaardvechten. We moesten ons wel erg haasten want de boot kon maar 20 min. wachten (het werd meer dan een half uur).

Dus verder door de kanalen naar de snake farm met slangenshow. Bij het binnenkomen stond een man met een wit baby-aapje dat vond Dietze erg leuk (het strelen). Wat verder werd er bij Eward en Barend een gigantische slang in de nek gelegd. Daar ook wat foto's van genomen. Achteraf wou de man er wel geld voor. 40 Bath (80 cent) gegeven. Dan begon de show met de slangen. Een man vertelde in gebrekkig Engels wat er allemaal gebeurde. Enkele mannen begonnen met slangen te vechten. Ze werden steeds groter en gevaarlijker. Eén slang lieten ze in een met plastiek overtrokken glas bijten en zo kon je het gif er zien uitspuiten. Een andere slang lieten ze een ballon stukbijten. Na de show hadden we nog tien minuten om eens rond te kijken (dan waren de 20 min weer om) Er waren nog enkele zielige kooien met nog zieligere apen te zien. Er was ook nog een kooi met ergens een bengaalse tijger. We waren blij dat we er weg waren.

Volgende en laatste stop flower market, twee bootjes die drank en souvenirs probeerde te verkopen. Dan hadden wij al beter gezien. De chauffeur zette ons af aan de volgende pier en kreeg nog een flinke fooi voor het lange wachten overal.

Op de hoek van de straat werden we aangesproken door twee mannen die ons vertelden dat de bloemenmarkt enkel van 5.00 am tot 8.00 am. open is. We waren dus veel te laat. Ze wilden ons wel een aantal tempels laten zien en ons dan afzetten aan Siam square voor slechts 20 Bath. Dit was echt niet veel dus wij met hen mee. De eerste tempel waren ze volledig aan het renoveren. Dus er was niet zoveel te zien. Dan naar een TAT info want hier konden ze blijkbaar nog iets aan verdienen. Uiteindelijk zonder al te veel informatie buiten gegaan.

Dan gestopt aan een kledingzaak. Hier hetzelfde. We hebben een paar zeepjes gekocht want om een kostuum te kopen waren we helemaal niet naar Thailand gekomen. Dan zijn we naar een tempel gereden die voor het grootste deel bestond uit Italiaanse Marmer. Deze was heel mooi.

Nadien nog naar een export factory gereden, dan kreeg onze chauffeur coupponekes om te tanken. Eens je binnen bent werd je eerst door een edelsteenslijperij geloodst tot in een gigantische juwelierszaak en nadien door een winkel vol met souvenirs. Onze chauffeur kon plots niet meer naar de andere tempels rijden met ons, één tempel zou waarschijnlijk toch gesloten zijn omdat het een feestdag was en hij moest eigenlijk zijn tuktuk inleveren voor nazicht om 14.OO uur? (het was al 5 na 14.00 uur) Dus hij had niet veel tijd meer. Hij wou ons nog wel aan een gouden tempel afzetten maar dit was niet de afspraak. De tempels mocht hij laten vallen maar hij moest ons wel aan Siam square afzetten.

Er was volgens hem veel te veel verkeer, het zou minstens een uur duren door de files. In plaats daarvan zou hij ons wel aan een pier afzetten dan konden we de boot nemen. Dit wilden we niet niet en hielden voet bij stuk. Plots was het voor hem oké en binnen tien! minuten stonden we op Siam Square.

Het was 14.30 uur en eindelijk waren we op de plaats waar we vanmorgen wilden zijn. We zijn de MBK doorgewandeld en iets gaan eten. Hier lopen hééél veel mensen rond en er is hééél veel te koop in hééél veel kraampjes. We hebben wat souvenirs gekocht. Dan zijn we Siam center doorgewandeld. Dit is voor de chiquere mensen. Alles is ook veel duurder.

Ondertussen half zeven geworden. We namen de skytrain tot aan de pier. Daar gingen we de boot nemen tot aan Phra Athit om dan van daaruit naar Khao San road te wandelen. Maar jammer genoeg was de laatste boot al vertrokken. Een veiligheidsagent vertelde ons dat we bus 1 moesten nemen en hij wees ons de richting aan waar deze zou rijden. We stapten tot we iets tegenkwamen dat op een bushalte leek en waar ook een aantal mensen stonden te wachten. Aan iemand nog eens nagevraagd en de man wees ons een busje aan dat net toekwam. Het was een zwart, oud rammelgeval met een oude chauffeur zonder tanden en een goedlachse kaartjes madam die niet van Artuur was weg te slaan.

7 bath per persoon moesten we betalen en de rit duurde zeker een half uur. Dat was nog eens een belevenis. We moesten uitstappen aan het Grand Palace en dan te voet verder (nog een flink eind). Op Khao San zijn we nog iets gaan drinken om het stof weg te spoelen (om te eten waren de kinderen al te moe).

In het reisbureautje van het restaurant gaan horen voor treinticketten (eerste of tweede klas aircon nachttrein) en boot naar Koh Samui voor morgen. De dame sprak erg slecht engels en wist er niet veel van. We moesten morgenvroeg om 9.00 uur maar terugkomen dan was het treinloket terug open. Het is nog steeds erg heet.

Het was me wel een dag , van het ene avontuur in het andere, op veel plaatsen geweest waar we eigenlijk niet naartoe gingen en we weten nog steeds niet of we morgenavond wel kunnen vertrekken om de 22ste. op Koh Samui aan te komen (want vanaf dan huren we een bungalow).

Khao San mag dan erg toeristisch zijn, het is nog steeds één van onze favoriete plaatsen in Bangkok. Met de buggy's door Bangkok is soms een heel karwei, hoge drempels, opgebroken voetpad, oneffen wegen, verlichtingspalen in het midden van een veel te smal voetpad , maar het gaat wel. We zijn vandaag een aantal keren bijna van de baan gereden. de chauffeurs zijn blijkbaar toch niet zo hoffelijk als we dachten.

Barend kan al een goed gesprek aangaan met de Thai:
What's your name? Barend
Where you go? Walking
Where you from? Belgium ( Belziam zeggen ze hier)

Als ze vragen of hij iets wil kopen schudt hij 'neen' met een brede glimlach. (beetje verlegen)

Dietze wil hier nooit in het zwembad, en begint dan steeds te wenen. Als wij gaan zwemmen loopt hij dus de hele tijd rond het zwembad met z'n zwembandjes aan. Een hele klus trouwens om vier kinderen die nog niet deftig kunnen zwemmen in het oog te houden in het zwembad. Alle vier met zwembandjes aan, 't is een mooi zicht.

Met de nachttrein naar Surat Thani
Maandag 21 juli 2008. Bangkok, Thailand

Het heeft vannacht flink geregend (zoals bijna elke nacht), gelukkig is het tegen de morgen gestopt maar er hangt natuurlijk wel erg hete vochtige lucht. Vanmorgend al wat ingepakt want om 12.00 uur moeten we uit onze kamers. Tegen 8.00 uur gaan ontbijten maar eerst nog in het 'reisbureautje' van het hotel geïnformeerd naar treintickets. Om 9.00 uur moesten we nog eens terug komen dan was het bookingsoffice open en dan wist ze meer. Om 9.00 uur moesten we nog een half uurtje wachten want de lijnen waren druk bezet.

Dan maar verder gaan inpakken. Om 10.15 uur terug naar beneden. Nu was er een andere vrouw. Ze wachtte op bevestiging of er een extra wagon zou aangekoppeld worden maar misschien konden we het vliegtuig nemen, morgen (5 x zo duur). Even geïnformeerd maar we konden niet langer in het hotel blijven, alles volgeboekt. Dan kon ze nog wel aan treintickets geraken voor de nachttrein 2de klas, sleeper met fan. (geen airco) We hebben dat dan maar genomen, dan konden we vandaag toch nog vertrekken.

Ondertussen was het al 11.30 uur en moesten we nog een en ander inpakken. Om 12.00 uur de kamer uit (nadien gemerkt dat we onze batterijlader en twee batterijen waren vergeten) en te voet naar Khao San waar we nog het één en ander kochten. Nog iets gaan eten wat verderop en ons nog moeten haasten om tegen 15.30 uur terug aan het hotel te zijn. De tuktuk liet nogal op zich wachten maar we waren nog net op tijd terug om onze bagage uit het kleine bewaarkastje te halen. Een busje bracht ons samen met nog drie Duitsers naar het station. Onze trein vertrok pas om 17.30 uur dus we hadden nog tijd genoeg. Nog een hele tijd in het station gezeten en ananas, guava en watermeloen gegeten, dat smaakt hier veel beter dan thuis.

Om 17.00 uur mochten we in onze trein. Nog wat koeken en drinken gekocht voor onderweg en onze plaatsen opgezocht. De ventilators brengen niet veel verkoeling maar zorgden toch voor wat luchtverplaatsing. De trein vertrok goed op tijd. Met de ramen open was het draaglijk. Het werd echter al gauw donker en er was onweer op komst. Daardoor kwam er iemand langs die alle ramen dicht deed, we zaten precies opgesloten in een sauna. Tussen 19.00 en 20.00 uur kwamen ze van de zetels bedden maken.Het beddengoed was erg proper, de rest van de trein alles behalve.

Zo nu en dan kwam er iemand rond met een natte zwabber. Het vuil werd gewoon in het rond geveegd. Voor de ramen kwamen nog eens luiken en voor de bedden kwamen gordijntjes. De gordijntjes sluiten was niet te doen, door de hitte plakte iedereen van het zweet. Alle kinderen in onderbroek of met pamper te slapen gelegd. Wat doe je met die warmte met een baby die alleen op je buik in slaap wil vallen? Even verstand op nul en hopen dat de ventilator vaak bij jou passeert. Nadien Dietze opzij gelegd en geprobeerd om zelf ook nog wat te slapen.

Aankomst in een paradijsje
Dinsdag 22 juli 2008. Surat Thani, Thailand

Om 4.45 uur wakker gemaakt door onze wekker. Tegen 5.10 uur zou de trein toekomen dus alle kinderen wakker gemaakt, aangekleed en alle bagage terug bijeen gepakt. Twee bedden terug opgebroken zodat we de ramen open konden doen om in het station de bagage door de ramen naar buiten te steken, dat bespaart veel tijd. Aan het station werden we aangesproken door een man die ons naar de bus zou brengen. Als we de bus van 6.00 uur wilden nemen moesten we wel aan hem 150 bath pp extra betalen maar dan konden we vroeger op Koh Samui zijn.

Toch maar gewacht op de bus van 7.00 uur die zou om 7.30 uur vertrekken; In Bangkok hadden ze gezegd dat we rond 10.30 uur op Koh Samui zouden aankomen dus waarschijnlijk was de bus van 6.00 uur toch die van ons. Ondertussen bij die man ontbijt genomen (waarschijnlijk was dat zijn bedoeling). Van 7.30 uur tot 9.30 uur hebben we dan op de bus gezeten hoewel de rit volgens onze reisgids maar 30 min. zou duren. We hadden tickets voor een aircon bus maar halverwege hadden ze de airconditioning afgezet en ventilators laten draaien. In de bus kwam iemand langs om tickets voor een minibusje te verkopen aan 250 bath! per persoon We hebben er geen genomen, we zien daar wel. Een andere man kwam onze bustickets omruilen voor boottickets. Hij gaf ons vijf boottickets in ruil voor onze zes bustickets. We hadden er niet meer nodig zei hij, maar daar waren we niet mee akkoord.

Bij aankomst aan de pier was de vorige boot net vertrokken. Bij het uitstappen vroegen we nog eens naar dat zesde ticket, en toen begon hij moeilijk te doen. We hadden wel zes tickets betaald, dan hadden we ook graag zes tickets gekregen. Er kwam ruzie van, totdat de man na veel roepen voor 150 bath voor ons een nieuw ticket moest kopen (had het onze waarschijnlijk al doorverkocht). Ook bij het uitladen van de bagage had hij uit onze rugzak een blikje Sprite genomen en achter een doos weggestoken. Dat hebben we teruggenomen.

Rond 10.00 uur konden we op de boot. Uiteindelijk hadden vijf tickets ook goed geweest maar we hebben er toch zes afgegeven (principe). De overtocht duurde anderhalf uur dus tegen 11.30 uur kwamen we aan op Koh Samui. De boot was in bedenkelijke staat, toch maar even gaan opzoeken waar de zwemvesten lagen. Na het uitstappen gingen heel veel toeristen naar de minibusjes die stonden te wachten maar wij liepen gewoon de pier af. Er zou toch wel ergens een taxi staan wachten. We vonden een Songthaew (soort camionette met open bak en twee banken erin) die ons voor 600 bath naar Bophut wou brengen. Wij allemaal erin en alle bagage op het dak. Dietze kon in de buggy zo vanachter erin.

De chauffeur stopte nog enkele keren om nog nog meer mensen op te laden dus met twaalf personen erin reden we verder. We werden voor de deur van Smile House afgezet. Alle bagage van het dak en gaan inchecken. We konden meteen in ons huisje. We hadden een bungalow voor vier personen op voorhand geboekt maar hadden niet verwacht dat we twee slaapkamers en een tv-kamer en nog eens twee badkamers en een ruim terras zouden krijgen.

Alles is hier heel mooi en kraaknet, net of je een stukje paradijs binnenwandelt. Een fel contrast met het overbevolkte en altijd drukke Bangkok. De tuin is prachtig en word goed onderhouden. Er zijn twee zwembaden met kinderbadje en zelfs een met een bubbelbad. Als je het kleine straatje oversteekt kom je direct aan de zee of in het restaurant dat ook tafeltjes heeft recht op het strand. Overal kan je genieten van zicht op de zee, wel gemakkelijk als we iets gaan eten, dan kunnen de kinderen op het strand spelen en kunnen we ze toch in het oog houden. Na het douchen meteen een duik in het zwembad genomen. Het water is heerlijk.

Dietze wil nog altijd niet in het water. Artuur daarentegen springt als een gek het diepe in. Gelukkig doen we op voorhand zwembandjes aan. Eward wil geen bandjes meer aan maar dobbert heel de tijd rond in zijn zon-zwemband. Hij voert er ook allerlei gekke kunstje mee uit.

Barend trekt zijn plan in het zwembad, hij weet steeds de kant te bereiken en hij kan, meestal onder water,al een hele afstand overbruggen. Ook duikt hij het diepe in zonder vrees, toch nog goed opletten. Na een verfrissende duik onder de palmbomen zijn we iets gaan eten en dan nog eens gaan zwemmen. Tegen de avond aan hebben we hier het straatje eens afgewandeld en bij een jonge kerel pannenkoeken gegeten. Hij bakt de pannenkoekjes op de plaat van zijn mobiele pannenkoekenkraam hier op de straat. Je kan kiezen wat je erop of erin wilt. Bij de jongens vallen vooral de met banaan gevulde pannenkoekjes met nutella en honing in de smaak. Bij ons zijn het vooral die met kokosnoot, citroen en kaneel. Op een papieren bordje met een tandenstokertje eten we onze pannekoek op een trapje. Nu zijn de kinderen echt moe, tijd om te gaan slapen.

Tien dagen kunnen we hier genieten van zon, zee en zwembad. Even terug op adem komen.