Klik hier voor de website van Arnout en Saskia

Arnout, Saskia, Simon en FelixOp reis: Hemel op aarde: zes maanden Indonesië, Australië en Nieuw Zeeland
21 augustus 2009 - eind februari 2010

Samen maakten Arnout en Saskia al meerdere lange reizen. Van Caïro naar Sulawesi over land en dwars door Afrika van Kaapstad naar Amsterdam. Nu trekken ze samen met Simon (3) en Felix (2) voor zes maanden door Indonesië, Australië en Nieuw Zeeland. Arnout heeft zijn baan bij Microsoft opgezegd en Saskia neemt een sabbatical van haar werk bij Ahold. Het nieuwe avontuur kan beginnen!

Door Arnout en Saskia Hemel

 

We gaan weer op reis
Zaterdag 4 juli 2009. Amsterdam, Nederland.

Ja, je leest het goed. Het is weer zover. We gaan weer op reis, maar ditmaal met onze kinderen Simon & Felix. Op 21 augustus vertrekken we voor een reis van ruim zes maanden richting Azïe, Australië & Nieuw Zeeland. Via de website kun je ons volgen.

Wat komt er allemaal kijken bij het reizen met kinderen? Eigenlijk weten we dat nog niet, want we hebben het nog niet ervaren. De komende maanden zullen daarom hier bijhouden wat we over dit onderwerp geleerd hebben.

We proberen altijd zo compact mogelijk te reizen. Dit keer wordt dat iets moeiijker met twee kinderen, maar we hebben onze bagage tot twee tassen kunnen beperken: een rugzak en een soort sporttas op wieltjes die goed gecomprimeerd kan worden met banden. Voor Felix nemen we een rugdrager mee van Deuter, zodat we ook wandelingen kunnen maken en voor beide kinderen en voor onszelf nemen we een dagrugzak mee.

Buiten alle normale dingen zoals een paar rompers, T-shirts & broeken en wat luiers, nemen we ook de volgende zaken mee voor de kinderen:

- paracetamol zetpillen
- polsbandjes waar hun naam en telefoonnummer op staan (mochten ze kwijtraken)
- lichtgewicht kampeerbedje voor Felix
- netbook met daarop tien uur Bumba, Sesamstraat, Zandkasteel en andere afleveringen van kinderseries

 

Uitzicht op BaliBestemming voor de eerste week is rond
Maandag 20 juli 2009. Amsterdam, Nederland.

Een half jaar reizen is afzien, dat snap je… dus is het belangrijk om goed uitgerust aan de reis te beginnen. Vandaar dat we een relax-villa hebben gehuurd op Bali voor de eerste week…

 

Gaan we nog wat nieuws zien?
Woensdag 22 juli 2009. Amsterdam, Nederland.

We gaan zeker nog wat nieuwe dingen zien. Australië en nieuw Zeeland kennen we nog helemaal niet en van Indonesië hebben we slechts een paar eilanden gezien.

In het groen dus de landen die we hopen bij te schrijven. Ik zie ook nog een hele witte vlek in Zuid-Amerika en West-Afrika… daar moeten we nog wel iets voor verzinnen, want dat ziet er niet uit.

 

Laatste weken werken
Woensdag 12 augustus 2009. Amsterdam, Nederland.

Iedereen denkt dat we al weken met onze gedachten bij onze reis zitten, maar niets is minder waar. We zitten met ons hoofd nog middenin het werk. Na deze week zal dat wel omslaan denk ik, want dit is onze laatste werkweek.

Volgende week treffen we onze laatste voorbereidingen en vrijdag 21 augustus is het eindelijk zover, dan vliegen we via Londen naar Hong Kong.

Ik kijk vooral uit naar die eerste week in onze luxe villa op Bali. Wat daarna komt weten we nog niet, maar dat het minder luxe wordt is wel zeker. Maar goed, meer dan een schoon bed en mooi weer hebben we niet nodig.

 

Klaar voor vertrek
Donderdag 20 augustus 2009. Amsterdam, Nederland.

Eindelijk is het dan zover, morgen vertrekken we. We vliegen eerst via Londen naar Hong Kong en verblijven daar een nachtje bij George & Roos. Vervolgens vliegen we zondag door naar Bali waar we gaan bijkomen van de laatste hectische twee weken.

De jongens nemen vandaag afscheid van de creche en wij hebben net de tassen ingepakt. Het ziet er veel uit, maar het zijn maar twee tassen, een rugdrager, buggy en wat dag-rugzakjes. Toch nog bijzonder efficiënt weten te pakken.

Het is goed dat we vertrekken, want Simon begint erg zenuwachtig te worden (het blijkt dat ie dan erg hoog gaat gillen van de zenuwen: heel lief!).

 

Dit is helemaal geen vakantie!
Vrijdag 28 augustus 2009. Bali, Indonesië.

“Dit is helemaal geen vakantie” zei Simon boos in de auto terwijl we tussen de torenflats van Hong Kong reden. Tja, wat zeg je dan… eigenlijk had ie wel gelijk: bij vakantie hoort minimaal een zwembad of anders de zee. Gelukkig kon hij een uurtje of twee later alweer lachen toen we bij George, Roos & de kids op het strand van Chek-O (HK) de BBQ opstookten en een duik namen (een heerlijke onderbreking van een lange vliegreis).

Inmiddels hebben we onze eerste week Bali er ook bijna opzitten en beginnen we aardig onze draai te vinden. De villa die we voor de eerste week hadden gehuurd heeft de hoge verwachtingen zelfs overtroffen en het zal dan ook even slikken zijn als we straks weer een stapje terug moeten doen in luxe.

Felix is na één week zonder luiers al bijna zindelijk, witte rijst is bij beide nu al favoriet (best handig..) en iedereen is weer bijgeslapen. We zijn dus klaar voor de rest van Indonesië, maar doen het rustig aan: eerst een paar daagjes naar Amed (Bali) en vervolgens richting de Gili’s (Lombok).

 

Met de boot
Donderdag 10 september 2009. Gili Trawangan, Lombok, Indonesië.

Dagen lang had Simon het er al over: we zouden met de boot gaan. Bij elk zogenaamd reisbureautje in de straten van Ubud wilde hij een folder meenemen met plaatjes van speedboten die tussen Bali & de Gili’s varen. Als hij ‘s avonds niet in slaap kon komen vertelden we hem dat hij maar moest gaan denken aan de speedboot waar we mee zouden gaan… binnen een paar minuten was het dan stil…

Toen de dag dan eindelijk was aangebroken dat we met de boot zouden gaan, stond hij dan ook binnen een seconde naast zijn bed (ook al was het 5.45 uur). In de auto op weg naar de haven glunderde hij helemaal in blijde verwachting. Nog één keer moesten we het met hem doornemen: “Simon, we gaan zo met de boot en dat is de snelste boot op de hele wereld!”. “Ja” zei hij, “en hij is wel zóóó lang”, hij hield zijn armen zo ver mogelijk uit elkaar om iets héél groots aan te duiden.

In de haven lag inderdaad een monster van een speedboot met 5 x 200PK motoren. En terwijl op volle zee de ene na de andere toerist zeeziek werd, zaten onze jongens glimmend van trots te genieten van de snelheid en het geweld waarmee de boot zich door het water begaf.

Ondertussen kwamen bij ons vele herinneringen naar boven van eerdere bootreizen. De PELNI veerboot die we acht jaar geleden namen van Borneo naar Sulawesi met iets teveel passagiers was een beleving. Maar erger nog waren de varende doodskisten op Kalimantan (stroomopwaarts op de Batu Rejang naar de vroegere koppensnellers) die leken op een Boeing 737 waarvan ze de vleugels hadden afgezaagd maar de motoren hadden laten zitten en die telkens vastliepen op de bodem. Ook was daar de vissersboot op weg naar Bazaruto (Mozambique) waarvan de enige motor kapot ging op volle zee, wat ons deed zweren nooit meer een single-engine boot te nemen. Maar de mooiste ervaring was nog wel de trekschuit waar we Pumba vijf jaar geleden opreden en waarmee we twee dagen over de Nijl & Lake Nasser voeren. Vooral het op de schuit rijden en bij aankomst in Aswan het weer op de kade rijden was een uren durend evenement. Ook voor een Landrover is het lastig om een hoogteverschil van ruim een meter te nemen zonder plankier…

Terug met onze gedachten op de boot van Bali naar Gili Trawangan realiseerden we ons dat er veel veranderd is sinds die tijd: dit is een luxe speedboot speciaal voor toeristen met radio-verbinding & reddingsboot. We zijn geen backpackers meer, we zijn geen twintig meer: we zijn een familie met kleine kinderen en zelfs deze boot is spannend genoeg voor ons.

Aan die nieuwe manier van reizen moeten we nog een beetje wennen. Waren we gewend om voor vijf dollar te slapen en voor één dollar te eten, nu tikken we snel zestig dollar af voor een bungalow en dertig voor het eten. Maar goed, air-conditioning is opeens toch wel prettig en we passen nu eenmaal niet meer zo makkelijk in een standaard kamer, maar hebben opeens een family room nodig. En voor de boys is het wel zo leuk om een zwembadje te hebben want de zee is niet altijd geschikt voor een tweejarige.

We waren dan ook heel gelukkig toen we hier op Gili Trawangan een Rumah Makan vonden waar de locals aten en waar ze de meest heerlijk Nasi Campur (maaltijd van de dag) serveren voor 1,20 euro. Toch beseffen ons terdege dat onze oude manier van reizen passé is en dat we maar moeten wennen aan de luxe… maar dat zal best lukken.

Leuk en handig:
> Klik hier voor kindvriendelijke accommodatie op Gili Trawangan (Zoover.nl)
> Op ZuidOostAzie.nl vind je leuke informatie over de Gili-eilanden

 

Roller coaster op de Rupiah Highway
Zondag 27 september 2009. Flores, Indonesië.

De Fokker 50 landt hardvochtig op het asfalt van Labuan Bajo, ook wel Komodo airport genaamd. Om ons heen is het dor en droog. Wat vergeelde foto’s in het aankomsthalletje waar het blauw staat van de rook moeten ons warm maken voor de reuzendraken. Het is 40 graden, de weg ronduit slecht en het is net Tanzania met kleine bamboe hutjes en loslopende geiten. Kortom, onze reis is echt begonnen.

En we zijn er klaar voor; we hebben ruimschoots genoten van de relaxte en luxe kant van Indonesië. Een week op Gili Trawangan waar we niet veel meer doen dan luieren en ritjes maken met een paardenkoetsje. Daarna vier dagen een villa in Sengigi (Lombok) waar we bijkletsen met Roeland en Mayo en samen genieten van ons privé zwembad.

Na een nacht in Kuta weten we echt hoe ellendig massatoerisme is: we zitten midden tussen de nachtclubs, leurende verkopers en dronken Australische meisjes van zestien.

Flores doen we luxe met een eigen auto met chauffeur. Voordat we de trans-Flores highway opgaan, stappen we eerst twee dagen op een boot die ons naar het Komodo National park brengt. De boot is basic maar prima geschikt voor ons viertjes. Simon en Felix vinden slapen op het dek erg spannend en wij ook wel. Zeker als na een wat onrustige nacht er om zes uur ‘s ochtends een wolkbreuk losbarst en we hals over kop onszelf en onze spullen moeten redden en kleddernat in de krappe kajuit zitten na te bibberen. Rinca en Komodo zijn onherbergzame, droge eilanden waar als enige ter wereld de Komodo reuzenhagedis leeft. In totaal zijn er nog zo’n 3000 van deze oerbeesten die op vier kilometer afstand hun prooi kunnen ruiken. Het mannetje kan dire meter lang worden en makkelijk een rund of kind verslinden. Wij vonden ze het meest lijken op een krokodil met een schildpaddenhoofd en houden Simon en Felix toch maar op veilige afstand. Want we staan er vlak naast, aangezien ook oerbeesten hebben geleerd dat bij een keuken eten te halen is. 

De Trans-Flores highway is een 700 km lange weg dwars over het eiland, waar high vooral niet staat voor de snelheid waarmee je reist. De weg is net te smal voor twee auto’s, heeft ontelbare bochten met veel hoogteverschil en kent twee munteenheden: de dollar en de Indonesische rupiah. Wanneer we weer stapvoets rijden en in diepe kuilen duiken, verzekert onze chauffeur ons dat we nu echt op het rupiah gedeelte zijn aanbeland.

Waarom dan toch die hele weg afrijden? Omdat je onderweg prachtige dorpen tegenkomt, zoals in de buurt van Bajawa waar de traditionele houten huizen tegenover elkaar staan met in het midden voorouder altaren. Of om een enorme kolonie vleermuizen te bewonderen die met z’n duizenden gelijk door de lucht vliegen als een enorme brigade van Leonardo da Vinci vliegers. Of om de drie meren van de vulkaan Kelimutu te bewonderen, die elk een andere kleur hebben.

De reis door Flores is een rollercoaster met hoogte- en dieptepunten die elkaar heel snel afwisselen. Je kan binnen tien minuten helemaal gelukkig zijn met twee jongens die de grootste lol hebben als ze samen een mandi douche nemen om elkaar daarna volledig de tent uit te vechten. Hoogtepunten: Simon en Felix aan het voetballen met de lokale kinderen, zonsondergang op de boot bij Komodo, Simon die kan snorkelen. Twee keer per dag uit eten met kinderen die moe zijn is niet leuk en ook lange autoritten waar Felix alles onderspuugt zijn minder. Ook de aandacht die de jongens krijgen van de locals gaat soms echt te ver, met als voorlopig dieptepunt de nonnen van het klooster in Ruteng waar we overnachtten. De dames waren zo enthousiast dat ze de jongens letterlijk te lijf gingen en wij ze van een huilende Simon en Felix af moesten slaan (ook letterlijk).

Maar over het algemeen lijkt het alsof de jongens zich sneller aanpassen aan nieuwe situaties en minder last hebben van ontberingen dan wij. Ze eten en drinken wat voorhanden is (dus vooral rijst, tomaten, banaan en vis). Simon vraagt elke dag waar we nu weer gaan wonen en vindt het prima als we alles weer inpakken. Felix is gelukkig met zijn reisbedje en slaapt overal als een roos. Vooral wij als ouders vinden het soms allemaal erg heftig; dit is dé manier waarop wij graag reizen, op deze plekken, maar we doen het nu wel met twee kleine kinderen. Dat geeft het rollercoaster gevoel; we beleven de gelukkigste momenten in jaren, maar vinden het soms ook loodzwaar.

We doen er de komende week nog een klein schepje bovenop alvorens we kunnen uitrusten in onze luxe Australische camper: we gaan van West- naar Oost-Timor. Hebben er niet veel over gelezen in de LP, want het lijkt er op dat het niet heel erg toeristisch is. Maar we kunnen vast wel een auto met chauffeur vinden in Kupang.

Handig!
> Klik hier voor kindvriendelijke accommodatie op Lombok en Flores op Zoover.nl.
> Interessante informatie over reizen door Lombok en Flores vind je op Indonesie.nl.

 

Echte helden in Timor
Vrijdag 9 oktober 2009. Darwin, Northern Territory, Australië.

Flores had nog een staartje. Net na het publiceren van ons verhaal moesten we nog een nacht doorbrengen nabij Kelimutu (de drie kleuren meren). Het beste hotel aldaar was nog steeds een vies hok waar de bedden al een paar jaar niet verschoond waren. Nu kunnen we prima tegen slechte wegen, lange reisdagen en andere ontberingen die bij het reizen horen, maar van twee dingen worden we chagrijnig: slecht eten en vieze kamers. Als je reist met kinderen is vies eten nog niet eens de grootste ramp: Simon & Felix bunkeren de witte rijst toch wel naar binnen. Maar kinderen zijn kinderen en die spelen ook in een vieze kamer, rollen over de grond, raken alles in de WC aan…. We waren opeens helemaal klaar met Flores en begonnen te twijfelen of we niet terug moesten vliegen naar Bali in plaats van overland naar Dilli te reizen.

Maar in Kupang, Timor, vonden we onverwachts een heerlijke kamer met roomservice die ermee door kon… tja, dus dan toch ook de rest van Timor door he….

Een goed besluit want de regio rond Soe was gelijk het hoogtepunt van onze reis tot nu toe. Met de broer van de lokale koning als gids bezochten we een aantal dorpjes. De mensen wonen hier in op bijenkorfen lijkende hutten met een rieten dak. Van binnen aardedonker en gitzwart van de rook. De regering heeft verordonneert dat ze in normale huizen moeten wonen, aangezien het erg ongezond is om in zo’n rookhol te leven. Daarom zie je nu normale huizen met daarachter een traditionele hut; het huis staat er voor de vorm en wordt niet bewoond, want de mensen zelf vinden hun oude vertrouwde rookhol veel knusser en wonen daar gewoon nog.

Timor is niet echt een toeristische bestemming en wij waren een even grote attractie voor de dorpsbewoners als zij voor ons. Onze gids vertelde dat Simon & Felix de eerste blanke kinderen waren die hij ooit had meegenomen naar het dorp. Alle dames wilden dan ook graag even neuzen met onze jongens, die daar niet echt gediend van waren.

Het oostelijk deel van Timor is sinds 2002 onafhankelijk en heet Timor Leste. Na twintig jaar onderdrukking door de Indonesiërs en veel intern geweld is deze voormalige Portugese kolonie er slecht aan toe. Het armste land van Azië met een inkomen van minder dan $ 400 per capita. De UN speelt een belangrijke rol en is onder meer verantwoordelijk voor de veiligheid (politie). Het verkeer bestaat voornamelijk uit Land Cruisers van de UN en allerlei hulporganisaties. De hoofdstad Dilli is niet veel meer dan een kleine provinciestad waar de US en China enorme ambassade gebouwen hebben neergezet. Verder zie je vooral Australische soldaten, westerse hulpverleners en nog sporen van geweld. Buiten Dilli zijn de wegen slecht en is de armoede groot.

Niet echt een uitnodigende plek maar wij hebben er een paar bijzondere dagen gehad. Anjet, een oude hockeyvriendin van Arnout uit Emmen heeft ons op sleeptouw genomen. Zij woont al zes jaar in Dilli samen met haar vriend Lito en hun zoontje Beran van elf maanden. Beiden werken aan opbouw van het land, Anjet bij de UN en Litho voor een lokale NGO. Anjet had een heerlijk hotelletje voor ons geregeld en kon ons precies vertellen wat goede plekken waren om te eten. We hebben zelfs heerlijk aan het strand gelegen: wel een aparte ervaring als de UN helikopters over je hoofd vliegen.

Dilli was de afsluiting van ons Indonesië avontuur. Nu we in de eerste wereld zijn aangekomen in Darwin, Oz, kunnen we de balans opmaken. Belangrijkste conclusie: Simon en Felix zijn onze echte helden! Wat zijn dat een enorme goede reizigers: zij vonden elk hotel prima, hebben zes weken witte rijst gegeten, sliepen terwijl we over de slechtste wegen reden en hebben eindeloos gespeeld met lege waterflessen. En de beloning voor onze mannen? Voor het eerst weer een ijsje!

Handig!
> Wist je dat je op Zoover.nl kunt selecteren op kindvriendelijke accommodatie in Indonesië?
> Meer informatie en leuke weetjes lezen over Indonesië? Ga naar Indonesië.nl.

 

De hoogtepunten van de driejarige
Dinsdag 20 oktober 2009. Kakadu NP, Nothern Territory, Australië

Het begint een nieuw ritueel te worden: voor het slapen vragen we Simon en Felix wat zij het allerleukste vonden wat we die dag gedaan hebben. En wat denk je wat je als antwoord krijgt van je driejarige zoon? Juist ja, het helpen van papa bij het tanken van diesel, het legen van de camper-wc, een nieuwe Winnie the Poeh DVD en een water pistool om je broertje mee nat te schieten….

Helaas, we hebben van geen van deze life changing events een foto gemaakt, want zelf waren we meer onder de indruk van een krokodil van vijf meter die voor je uit het water springt om een lekker hapje uit de lucht te happen, de dronken aboriginals, de oneindige leegte van dit land en alle wildlife op de campsites waar we verblijven.

We zijn in Australië en we zitten midden in de Outback. Wederom komen er veel herinneringen terug van ons reis door Afrika. De benzine- en watertanks worden gevuld (de porta-potty geleegd) en de koelkast volgepropt met vlees en groente. En dan de bush in. Fantastisch kamperen op de vreemdste plekken. Het grote verschil met de vorige reis is dat we nu in een air conditioned camper zitten met twee kleine kinderen achterin, maar die air-con is geen overbodige luxe want het kwik stijgt tot boven de veertig graden.

Het kamperen is hier geweldig. Niet alleen zijn de campings erg mooi en schoon, ook het wild life spotten is een camping aangelegenheid. Je ziet meer om je tent heen lopen dan in de nationale parken zelf. Vogels in alle soorten en maten: pauwen, ibissen, cockatoos en papagaaien. Maar ook hordes wallabies, possums en ‘s avonds komen de dingo’s (wilde hond) je vuilnisbak inspecteren.

Kortom, de familie Hemel heeft het uitstekend naar z’n zin in Australië en komt voorlopig nog niet terug.

Op zoek naar leuke info over Australië? Ga naar www.australie.nl.
Ga voor reviews van accommodatie in het Northern Territory naar Zoover.nl
Klik hier voor kaarten en reisgidsen voor Australië

 

Wat een dag!
Zaterdag 24 oktober 2009. Ayers Rock, Northern Territory, Australië.

Het is nog aardedonker als we om kwart over vijf ‘s ochtends de camping afrijden. Even denken we dat we de enigen zijn, maar al snel zien we nog meer koplampen in de woestijn. In de verte zien we een donkere schim; ja, daar is ie dan echt, Ayers Rock (Uluru). Het bekendste plaatje van Australië, de lomp in de woestijn kunnen we natuurlijk niet overslaan. We parkeren naast twintig touringcars en nog honderd andere auto’s en sluiten aan in de rij van zonsopgang kijkers. Eerst lijkt de lomp een donkere vlek, maar zodra de zon opkomt, zien we de contouren en kleurt de berg prachtig rood. Ondanks dat dit het meest toeristische is wat we tot nu toe gedaan hebben, hebben we geen moment spijt van de 500 kilometer die we vanuit Alice Springs gereden hebben.

Het voordeel van een camper is dat je overal je huis en dus ook je ontbijttafel bij je hebt, dus een uurtje later (als alle touringcars en huurauto’s weer verdwenen zijn), zitten wij aan onze boterhammetjes met geweldig uitzicht. En dan is de dag pas net begonnen…

Terug op de camping stoken we het vuur op en genieten we van een heerlijke BBQ. Nog even uitbuiken en dan volgt deel twee van ons programma. We stappen weer in de camper op weg naar de Olga's, de zusjes van Ayers rock. Met Felix in de rugdrager en Simon kwetterend aan Arnout’s hand lopen we de Walpa kloof in; een prachtige wandeling met aan beide kanten rode rotsen badend in het middaglicht. Als alle Japanners verdwenen zijn, horen we alleen nog maar de vogels. Ja, dat is echt genieten.

Natuurlijk is niet iedere dag zo; we zitten soms ook hele dagen in de auto of lummelen wat op de camping. Ook wasjes, boodschappen en chagrijnige kinderen horen erbij.  Maar voor een dag als vandaag, ja daarvoor zijn we op reis!

 

In een helikopter
Dinsdag 3 november 2009. New South Wales, Australië

'Helikopter, helikopter, mag ik met je mee omhoog', dat is een van de weinige liedjes die onze jongens uit volle borst meezingen… maar geen van ons vieren is ooit met een helikopter omhoog geweest. Tijd dus om het uit te vinden. Bij de Twaalf Apostelen, langs de Great Ocean Road, deed zich een mooie gelegenheid voor. Het was super!

> Leuke, praktische informatie over Australië vind je op Australie.nl
> Klik hier voor kindvriendelijke accommodatie in Australië op Zoover.nl

 

Twitterbericht
Maandag 9 november 2009. Auckland, Nieuw Zeeland.

Total loss na een nare vroege vlucht naar Auckland, maar we zijn in NZ... Wel een beetje fris (18 graden), morgen even een jas kopen.

 

Reizen met z'n vijven
Dinsdag 10 november 2009. Auckland, Nieuw Zeeland.

'Heb jij ze aangezet?', vraag ik Saskia als we ‘s ochtends ruim voor 7.00 uur wakker worden van Simon en Felix. Het is echt alsof er een aan/uit knop op de jongens zit en ze weten vooral de aan-knop goed te vinden. 'Aan' bij Felix betekent dat hij keihard begint te roepen: 'Mama, Papa, Visie kijken', 'poepen' en 'ik heb doooorst!!!'. Het lijkt me dat de commando’s geen uitleg behoeven.

'Aan' bij Simon betekent dat er een continue spraakwaterval van start gaat die pas ophoudt als hij weer naar bed toe gaat. Als papa en mama het in hun hoofd halen om even een woord met elkaar te wisselen worden we wreed tot de orde geroepen en krijgen we te de laatste belevenissen te horen van Simon en z’n vriendje.

Ja ja, je hoort het goed. We reizen tegenwoordig met z’n vijven. Simon heeft een vriendje. Het vriendje neemt gelukkig niet al te veel plek in, want hij bestaat alleen in Simon’s hoofd, maar je zou het niet zeggen als je Simon hoort over z’n vriendje. Wat die allemaal kan jongens…, ongelooflijk. En hij is overal al een keer geweest met Simon, dus voor Simon is deze hele reis een beetje een herhaling… Geklaag? Nee hoor, wij klagen niet. We hebben er erg veel lol om, maar je zou ons eens moeten zien ‘s ochtends vroeg.

Het voordeel van het op reis zijn is dat we tijd hebben om naar de avonturen van Simon en z’n vriendje te luisteren en toegegeven: die jongens maken heel wat mee.

Tja, en Felix… Zijn bevelen klinken nog steeds lief ook al schreeuwt hij je ze toe… Jammer alleen dat ie 'poepen' roept als zijn broek al vol zit (met of zonder luier), maar hij lacht er zo lief bij en zegt zo schattig: 'oh, sorry'.

 

Tussenstand
Zaterdag 21 november 2009. Auckland, Nieuw Zeeland.

We zijn alweer drie maanden onderweg en zo ongeveer op de helft van onze reis. Als Azië fans wisten we van te voren dat we zouden genieten van Indonesië en dat is zeker uitgekomen. Met name het reizen door Flores en Timor was, hoewel zwaar, erg bijzonder.

De afgelopen anderhalve maand hebben we doorgebracht in Australië en Nieuw-Zeeland. Tja en wat vinden we daarvan? Beide landen zijn bijzonder geschikt om met kinderen te reizen. Campings hebben goede faciliteiten, een camper is perfect voor een gezin en we hebben nog nooit zoveel speeltuintjes gezien. Om elk zwembad staat een hek en in de national parks kan je meestal op een rolstoelvriendelijke (lees: buggy vriendelijke) manier de attractie binnen een paar honderd meter bereiken.

We komen dan ook veel meer gezinnen met kinderen tegen en de jongens zijn blij dat ze niet zoveel aandacht meer krijgen van mensen die aan hun blonde haren willen trekken. Ook kunnen ze nu wat vaker met andere kinderen spelen, zoals met Nikki en Evy uit Amsterdam (lekker makkelijk in het Nederlands...).

In Australië zijn de afstanden groot, maar we zijn achteraf toch blij dat we vanuit Darwin naar Ayers Rock zijn gereden. Dan krijg je pas echt een gevoel voor de immense leegte en grootte van het land. Dit deel van Australië vonden we ook echt wel ruig: tropische temperaturen (vaak ‘s ochtends om 7.00 uur al dik boven de 30 graden), heel veel vogels en andere dieren, weinig mensen. Het gebied tussen Adelaide en Melbourne gaf ons een vakantiegevoel met aangename temperaturen en heerlijke wijn in de Barossa regio. De Great Ocean Road viel een beetje tegen (met uitzondering natuurlijk van de helikopterrit boven de Twaalf Apostelen). Kan komen omdat het weer niet zo geweldig was, maar we vonden de route ook niet zo spectaculair.

Ons appartementje in Melbourne beviel daarna erg goed: lekker om even uit de camper te zijn en de ruimte te hebben. Met 3,5 miljoen mensen is Melbourne echt een grote stad maar toch voelt het niet zo. Het centrum is overzichtelijk en overal is veel ruimte en groen. We hebben natuurlijk lang niet alles gezien maar wel een glimp kunnen opvangen van het suburban life. Stomtoevallig liepen we Remco, een oude studiegenoot van Saskia, tegen het lijf tijdens het bestellen van een bagel en een dag later zaten we aan een echte Ozzie BBQ in zijn quarter acre-home.   

Na twee weken Nieuw Zeeland is het te vroeg om een oordeel over dit land te vellen. We hebben tot nu toe alleen op het Noordereiland gereisd en horen van iedereen dat het Zuidereiland mooier is. Onze eerste impressie? Auckland is een stuk internationaler en 'stadser' dan we hadden gedacht; je hoort om je heen alle mogelijke talen en alles wat je wilt eten is te vinden binnen handbereik. De stad ligt prachtig tussen veel water en we hebben nog nooit zoveel dure zeiljachten bij elkaar gezien. Wat ons ook opvalt is dat de Maori veel meer een onderdeel van de (Pacific gerichte) cultuur zijn dan bijvoorbeeld de Aboriginals in Australië. De natuur is hier prachtig met veel groen en mooie baaien met witte stranden en eilandjes voor de kust. Het landschap wisselt van tropisch tot heuvels met schapen. Het weer is echt 'four seasons in one day' en helaas vaak te koud om buiten te eten. Dat is wel jammer maar gelukkig is onze camper groot genoeg om ook binnen te kunnen zitten. 

Al met al vermaken we ons prima en zitten we echt lekker in de reis. We genieten erg van elkaar en de jongens, zijn relaxt en hebben alle tijd om naar de verhalen van Simon en Felix te luisteren. De komende maand gaan we genieten van al het moois wat Nieuw Zeeland ons te bieden heeft, met hopelijk een lekker zonnetje.

 

De mooiste wandeling van de wereld
Woensdag 25 november 2009. Tongariro NP, Nieuw Zeeland.

Tot aan Tongariro NP waren we nog niet zo vreselijk onder de indruk van Nieuw Zeeland. Maar vanaf het moment dat we de bergen door ons autoraam zagen opdoemen, begon het te kriebelen. Wat een prachtige plek, blauwe lucht en mooie besneeuwde toppen. Volgens de Lonely Planet is de Tongariro Alpine Crossing 'one of the world’s best day walks'.  Twintig kilometer en bijna 2000m hoogteverschil brengt je langs prachtige blauwe meren en stomende vulkanen. De berg waar je langs loopt (Mt Ngauruhoe) is vooral bekend als Mt Doom uit de Lord of the Rings films en ziet er in het echt ook behoorlijk indrukwekkend uit. Wat hadden we zin om de trekking te gaan maken. Maar hoe doe je dat met twee kleine kinderen?

De enige manier waarop we het zagen gebeuren was door elk apart te gaan lopen. Op de eerste dag was het de beurt aan Sas. Omdat het lopen zo lekker ging en het weer goed was, nog een klein uitstapje gemaakt en de top van Tongariro beklommen. Wat een zalig gevoel om in volmaakte stilte alleen op een bergtop een appeltje te eten. Helemaal gelukkig kwam Sas ‘s middags weer terug op de campsite.

Op dag twee was het de beurt aan Arnout en die kwam erachter hoe het weer kan omslaan. Had Sas nog een strakblauwe hemel, Arnout had dichte mist, regen en een striemende wind. Extra uitstapjes zoals Sas die de dag ervoor gemaakt had, waren geen optie. Arnout was al blij dat ie het pad kon vinden, want het zicht was op sommige plekken minder dan 10m. Het zorgde er wel voor dat de route in een recordtijd werd afgelegd, want stoppen voor een broodje was toch te koud. En terwijl Arnout naar beneden kwam rennen (maken we er toch nog iets leuks van) trokken de wolken op en begon de zon te schijnen.

Hmm… en dan zit je in het busje terug naar de camping met zicht op prachtige bergen en een inmiddels onbewolkte lucht en besluit je om de volgende dag nog maar eens 20km te lopen…

Terwijl Arnout naar de pas tussen de twee vulkanen liep lonkte op rechts Mt. Doom en het leek wel alsof de berg fluisterde ‘beklim mij’. Het bleek een verschrikkelijk zware klim te zijn van 700m over los vulkanisch zand (een meter omhoog, twee omlaag) en af en toe op handen en voeten over de rotsen (de 20km van gisteren bleken ook al niet te helpen). Na de korte blijdschap van het behalen van de top stond de afdaling alweer te wachten die het meest leek op het afrennen van een duin van 700m hoog. Ach ja, de pijn in je benen ben je zo weer vergeten.

Terwijl Arnout zich aan het uitsloven was op Mt Doom waren er nog twee helden op de berg. Simon en Felix hadden ook de smaak te pakken en liepen meer dan twee uur de berg op om papa op te halen. Pas na de belofte van dozen rozijnen wilden ze omdraaien. Hopelijk kunnen ze over een paar jaar met ons mee de berg op. Simon heeft trouwens al veel hogere bergen beklommen liet hij ons weten: met z’n vriendje in Afrika… Voor hem is dit allemaal al lang geen uitdaging meer.

 

Besneeuwde bergen, regen en pinguins
Maandag 14 december 2009. Lake Tekapo, Nieuw Zeeland

De tijd vliegt. We zijn alweer vijf weken in Nieuw Zeeland en hebben hier nog een week te gaan. We hebben inmiddels zowel het Noorder als Zuider Eiland vrijwel geheel doorkruist en heel wat uurtjes rijdend doorgebracht. Op zich geen straf, want achter elke bocht zit weer een adembenemend mooi landschap verscholen, zeker op het Zuider Eiland.

We reizen ook alweer ruim vier weken samen met de familie Van der Zant. We kwamen Jeroen, Jolanda, Nikki & Evy in de Bay of Islands tegen en eigenlijk reizen we sindsdien samen door dit prachtige land. Simon & Felix zijn dol op hun vriendinnetjes dus dat zal wel wennen worden als wij straks doorgaan naar Australië en zij richting Amsterdam.

Het weer in Nieuw Zeeland blijft een zorgenkind. Op sommige plekken valt hier meer dan zeven meter (!!!) regen. Als je dat met Nederland vergelijkt: één meter, dan hebben we het zo slecht nog niet. Je kunt prima tussen de buien door genieten van al het moois, maar het is toch wel lekker dat we over een week in Sydney weer een zwembad kunnen inspringen zonder direct een longontsteking op te lopen. Het land is wel ongelooflijk mooi, ook als het regent. We hebben nog nooit zoveel besneeuwde toppen, ruige kusten, verlaten stranden en oerbossen gezien. Soms is het hier zelfs mooier bij regen dan bij zon. Zoals je hieronder kunt zien (Westkust van het Zuider Eiland).

We hebben in Milford Sound zelfs twee extremen meegemaakt: gietende regen en de volgende dag stralende zon. Reden om de hele rit naar de Sound nogmaals te maken.

Aan de zuidkust hebben we genoten van bijzonder wildlife. Zeehonden & zeeleeuwen, maar ook pinguïns. Toen Jeroen en Arnout op een zondagavond tevergeefs op zoek gingen naar een kroeg in Oamaru kwamen ze middenin het centrum een pinguïn paartje tegen dat snel hun nest indook onder een van de historische panden van de stad. Een bijzondere ontmoeting.

Met al die regen ga je over zonnige bestemmingen dromen. De kans is dan ook groot dat we na Hong Kong/Guangzhou doorvliegen naar de Filipijnen voor nog wat extra zonnestralen. Maar eerst nog een week Nieuw Zeeland met hopelijk walvissen in Kaikoura.

 

(Wal)vissen
Zaterdag 19 december 2009. Kaikoura, Nieuw Zeeland.

‘Whale Watching’ (walvissen spotten): we hadden er erg naar uitgekeken, maar toen het eindelijk zover was, viel het een beetje tegen (zoals wel vaker met dat soort dingen).

Kaikoura is een bijzondere plek. Vlak voor de kust ligt een enorm diep ravijn waar twee oceaanstromen bij elkaar komen, waardoor allerlei organismen naar de oppervlakte worden gevoerd. Een waar feestmaal voor allerlei soorten zeevogels, zoals gigantische albatrossen, maar ook voor potvissen. De meeste walvissen trekken van oceaan naar oceaan, maar bij Kaikoura blijven een aantal potvissen het hele jaar door hangen omdat het er zo goed vertoeven is.

Het blijft een geweldige ervaring hoor, om met de boot op tien meter afstand te komen van een twintig meter lange potvis. Het lijkt nog het meest op een duikboot, afgezien van het gat bovenop z’n kop waar het water uitspuit. Na een minuut of tien is het tijd voor een nieuw maaltje inktvis en begint z’n rug te bollen, klaar om te duiken. ‘It’s tilt time’, schalt het door de luidspreker, ‘keep your cameras ready’. Vervolgens komt z’n staart boven water en verdwijnt de reus een paar seconden later weer de diepte in.

Echt een spectaculair gezicht, maar die stem door de luidspreker is een van de redenen waarom de ervaring toch tegenviel. Het is allemaal net iets te gelikt: elk half uur een buslading toeristen de boot op, de pratende dame aan boord met de flauwe grappen en de nadruk op natuurbescherming terwijl hier grof geld wordt verdiend.

Maar zoals dat sommige verwachtte hoogtepunten toch tegenvallen, zo komen echte hoogtepunten soms volledig onverwacht uit de lucht vallen. Vandaag hebben we het grootste plezier gehad met vissen! Jaja, je hoort het goed: de familie Hemel vist! Beter nog, we zijn de trotse bezitter van een echte werphengel!!

Gisteren heeft Arnout voor 9,00 euro een hengel gekocht en nadat we vanmorgen wat aas hebben gescoord zijn we gaan vissen. Simon en Felix vonden het prachtig! Je had ze geen groter plezier kunnen doen, ze groeiden boven zichzelf uit, vooral Simon. Papa werpt en Simon haalt de lijn binnen als een professionele sportvisser.

Helaas hebben we vanavond toch spaghetti gegeten want de vissen hebben niet toegehapt. Waarom? De campingbaas wist het wel: ‘There is enough fish in the sea, but also a lot of ocean around them’..

Dromen over Nieuw Zeeland?
> Nieuw Zeeland met kinderen
> Praktische info en leuke weetjes over Nieuw Zeeland
> De mooiste rondreizen in Nieuw Zeeland
> Kindvriendelijke accommodatie in Nieuw Zeeland

 

Sydney: Kerst in T-shirt
Zondag 3 januari 2009. Sydney, Australië.

Nog een beetje brak zitten we op nieuwjaarsdag om acht uur ‘s ochtends aan het strandje van Shark Bay midden in Sydney. De veerboten varen alweer door de haven, er klinken nog wat zware beats vanaf een (after-)party boot en de echte health freaks hebben alweer drie rondjes rond de baai gezwommen. Simon en Felix plonzen in het water, zelfs Arnout waagt een kans en Sas zit aan een cappuccino.

Omdat er anderhalf miljoen mensen extra in de stad zijn, is werkelijk elke hotel kamer volgeboekt voor Oud & Nieuw. Omdat we weer met een camper aan het reizen zijn, hebben we besloten om de gok te wagen en terug te rijden naar de stad vanuit de Blue Mountains. Best spannend met een zeven-en-een-half meter lang bakbeest dwars door het centrum op zoek naar een geschikt plekje, dat wil zeggen met een beetje zicht op de haven, waar we kunnen parkeren en ook nog leuk voor de jongens. We hebben geluk want we vinden de perfecte spot: vanuit ons keukenraampje zien we de Opera House en de Harbour Bridge waar het vuurwerk plaatsvindt. De jongens vinden het reuze spannend en kunnen bijna niet wachten tot 21.00 uur wanneer het familievuurwerk gaat beginnen. Als het dan eindelijk donker is staan ze echt te trappelen. Vooral Simon vindt het geweldig en zegt wel tien keer dat dit echt een mooi oudjaar is.

Als de mannen slapen is het tijd voor de tweede ronde en zetten we onze klapstoelen voor de camper. Voor 24.00 uur is onze fles champagne leeg en hebben we vele nieuwe vrienden gemaakt. Het vuurwerk is echt geweldig. Zo groot en spectaculair hebben we het nog nooit gezien. Daarna gaat het nog een paar uur door voordat we zowaar aangeschoten ons bed in stuiteren. Wat een geweldig feest en wat een geweldige stad!

Ja, we zijn echt verliefd op Sydney. Voordat we onze camper ophaalden hebben we een week gelogeerd in een appartementje vlakbij het centrum. Wat een heerlijk gevoel na zes weken in een camper in Nieuw- Zeeland. We gaan elke dag op stap en doen natuurlijk de toeristische dingen (Opera House, Taronga Zoo, varen door de haven, de dubbeldekker bus, Bondi beach). Vooral de strandjes bij Watson Bay en Manly zijn geweldig met de jongens die heerlijk in het strand scheppen en zwemmen. We gaan op bezoek bij Klaas (een oud collega van Arnout) die in Surry Hills woont, een beetje de Jordaan van Sydney. We BBQ-en ons kerstdiner op het balkon en lopen de hele week in een T-shirt; heerlijk zo’n kerst!

Na de Nieuwjaarsduik in Sydney begint onze reis richting Brisbane. De euforie over Sydney is snel vergeten als we op zoek gaan naar een camping ten noorden van de stad. Alles zit helemaal barstensvol (school holidays) en met moeite kunnen we nog telefonisch een peperdure plek reserveren op een camping aan het strand ten noorden van Sydney. De camping blijkt vol te staan met Tokkies en met gierende banden rijden we weer weg. Bij het vallen van de nacht hebben we nog steeds geen plekje gevonden en brengen we de nacht door op een trailerpark naast een tankstation. Ja, dat is ook Australië.

Wij gaan nog genieten van onze laatste week Australië en wensen iedereen thuis een heel mooi en gelukkig 2010!

 

Vakantie in een vakantie
Vrijdag 15 januari 2009. Hong Kong, China.

Na een geweldig oud en nieuw in Sydney begonnen we aan de laatste etappe door Australië: van Sydney naar Brisbane in tien dagen.

Het begon niet echt geweldig: de eerste dagen regende het en waren alle campings vol vanwege de schoolvakanties. Na tweeënhalve maand in de camper voelde het ook alsof we wel toe waren aan iets anders. Na een paar dagen echter, kregen we de smaak weer te pakken. Zowel het weer als onze hoofden begonnen op te klaren.

We kwamen op een paar geweldige strandjes terecht middenin de natuur en voor het eerst sinds we Lombok verlieten, waren we weer echt op vakantie. ‘s Ochtends met het boogieboard naar het strand, lekker surfen en zandkastelen bouwen en voor het eten met een biertje in de hand nog even een hengel uitgooien en vervolgens een kampvuur maken.

Australië: wat een geweldig land; zoveel natuur en zo weinig mensen. Zelfs aan de drukke Zuidoost kust, in de vakantie-piekperiode, kun je overal verlaten stranden vinden en kom je de meest waanzinnige wildlife tegen: pelikanen die letterlijk naast je komen staan bij het vissen. Kangoeroes langs de weg en dolfijnen in de baai als je ‘s ochtends hardloopt en overal het geschater van de kookaburra en gekwetter van de papagaaien. Helemaal tot rust gekomen en bruinverbrand hebben we inmiddels afscheid genomen van Australië en zijn we in Hong Kong aanbeland.

We hebben ook het programma voor de komende maanden bepaald: na Hong Kong en Guangzhou vliegen we door naar de Filipijnen en vervolgens naar Sri Lanka. We sluiten af in India. Kortom, we hebben nog heel veel leuks voor de boeg.

Handig!
> De mooiste rondreizen door Australië
> Leuke tips en weetjes op Australie.nl
> Kindvriendelijke accommodatie in Australië volgens zoover.nl

 

De twee kanten van Hong Kong
Donderdag 21 januari 2010. Hong Kong, China

Wat is het toch een geweldige stad! Ja, we vonden Sydney prachtig, maar Hong Kong… Oh Hong Kong, wat is het toch fijn om weer terug te zijn in Azië.

Op aanraden van George en Roos hadden we een suite geboekt in het Bishop Lei Intl. House. Een geweldige keuze. Een superkleine woonkamer en slaapkamer, maar met een geweldig uitzicht over de stad en superlocatie naast de mid-level-escalator en de Hong Kong Zoo. Ideaal dus met kinderen en prettig geprijsd (100 euro per nacht) voor Hong Kong standaarden.

Drie dagen hebben we intens genoten van de drukte van de stad. Met de Star Ferry naar Kowloon, met de tram, metro en roltrappen door de stad en uren lopend door kleine straatjes. Telkens weer verbaasd door de hoeveelheid hoogbouw en hoezeer ‘East meets West’ in deze bruisende stad. Onze rust vonden we in de Zoo en Hong Kong Park wat naast ons hotel lag. Hier ontmoetten we ook Jet, oud-collega van Arnout, die hier met haar man en zoontje in een van die hoge torens woont.

Op zaterdag verruilden we de stad voor een verblijf bij George en Roos en hun kinderen in Shek-O, een klein dorpje aan de Zuidoost kant van Hong Kong Island. Hoe leuk zo’n miljoenenstad ook is, met kinderen is het toch fijn om wat leefruimte te hebben. Ook wij zijn daar nu eindelijk achter.

Voor Simon en Felix was het alsof ze in het paradijs waren aanbeland. Een kamer zo groot als onze hotelsuite vol met speelgoed… Ze waren er niet van los te trekken. Behalve voor het eten, want hier stond de chocoladehagel en -vlokken op tafel waardoor het leek alsof onze kinderen in geen maanden te eten hadden gehad. Ook voor ons was het heerlijk om weer even in een echt huis te zijn en met vrienden verloren tijd in te halen. Zaterdagmiddag gingen we met z’n allen naar het (kinder)theater, ‘s avonds zijn de volwassenen lekker uit eten geweest in Shek-O en zondags hebben we geluncht bij de HK Yacht Club. Zalig!

Het is moeilijk afscheid nemen als je zo’n heerlijke tijd met elkaar hebt en je raket die je aan het maken was van lego nog niet klaar is, maar Guangzhou riep, dus stapten we maandagochtend weer op de trein richting het echte China.

 

De (op een na) hoogste toren van de wereld
Donderdag 21 januari 2010. Guangzhou, China.

Mark (de broer van Arnout) en zijn vrouw Barbara zijn de architecten van de op één na hoogste toren van de wereld. De TV en uitkijktoren staat in de miljoenenstad Guangzhou, China, vlakbij Hong Kong en is 612 meter hoog. Meer dan twee keer zo hoog als de Eiffeltoren en alleen de Burj Khalifa in Dubai is hoger.

De toren is niet alleen bijzonder vanwege zijn hoogte, maar ook vanwege zijn vorm. Het is een heel vrouwelijke toren omdat-ie zo rank is. Door een draaiing in de constructie ziet de toren er vanuit elke hoek weer totaal anders uit.

Ook bijzonder is het verhaal van hoe dit kleine, jonge architectenbureau voor zo’n grote opdracht is uitgekozen. Nadat Mark en Barbara hun sporen hebben verdiend in Londen bij bekende architecten als Zaha Hadid, zijn ze in 1998 hun eigen bureau: Information Based Architecture gestart. In de beginjaren hebben ze aan veel internationale competities meegedaan, maar het grote succes bleef uit totdat hun ontwerp in 2004 werd uitgekozen als het winnende ontwerp voor de Guangzhou TV Tower (Canton Tower). Hun samenwerking in de competitie met het Britse ingenieursbureau ARUP (bouwers van het Sydney Opera House, Centre Pompidou & het Olympisch stadion van Beijing) was daarbij waarschijnlijk van doorslaggevende betekenis.

De toren is nog niet helemaal klaar, al is het hoogste punt al enige tijd geleden bereikt. In juni zal de opening zijn, nog net op tijd voor de Asian Games die in Guangzhou worden gehouden in november. Dat wij de toren mochten bezoeken terwijl er nog volop gebouwd wordt is dan ook een geluk aan onze kant. Mark was namelijk ook in de stad voor besprekingen en opnames van een documentaire en hij kon ons meenemen op de toren.

Het was (letterlijk!) het hoogtepunt van de reis tot nu toe. Niet alleen is-ie onwaarschijnlijk mooi van vorm, maar ook het feit dat er nog druk gewerkt en geschilderd wordt, gaf het bezoek een bijzonder karakter. Als je dan ook nog eens door de architect zelf urenlang wordt rondgeleid kan je je geluk niet meer op. En als die architect ook nog je broer/zwager is, ben je alleen nog maar trots….

Guangzhou draaide niet alleen maar om de toren van Mark en Barbara, we hebben ook nog de stad bekeken. We zijn naar de dierentuin/circus/kermis geweest, waar onze blonde jongens toch weer de grootste attractie waren en we hebben gegeten in een bijzonder restaurant. In Guangzhou eten ze alles met vier poten behalve een tafel en op onze eerste avond liepen we toevallig Guangzhou’s meest beroemde visrestaurant binnen. Visrestaurant is een ietwat te nauwe beschrijving. Bij binnenkomst liepen we al tegen een levende krokodil aan die aan touw vastgeknoopt lag. Daarachter zaten tientallen tanks met levende vis, krab, kreeft, garnalen, slangen, kikkers, alen, duiven, ganzen, kevers en enorme schelpen. Na een tijdje begrepen we dat het de bedoeling was om samen met een ober in de tanks aan te wijzen welke dieren je wilt eten en hoe je het bereid wilt hebben. Een kwartiertje later ligt jouw krab of krokodil dan op je bord. De kinderen vonden het prachtig…

Nu we dit schrijven zitten we alweer in Manilla waar de volgende etappe van onze reis begint: de Filipijnen. Waarover binnenkort meer!

 

Eerste indruk van Manilla
Vrijdag 22 januari 2010. Manilla, Filipijnen.

De eerste 24 uur zit er alweer op in Manila en we vinden het prachtig. Een lekkere chaos! Vooral het verkeer is voor de advanced driver. Simon en Felix kraaien van plezier als we wederom bijna gaan botsen met de taxi. Wij houden ze vooral goed vast…

 

Stress op de Filippijnen?!
Dinsdag 2 februari 2010. Siquijor, Filippijnen.

Siquijor staat naast haar mooie stranden ook bekend als eiland van de magie. Elk jaar rond Pasen komen velen hier naar toe om advies te krijgen van witch dokters. Deze hebben een heel scala aan drankjes en rituelen om boze geesten weg te jagen. Omdat we wel benieuwd zijn naar deze dokters rijden we met een ronkende tricycle taxi (brommer met zijspan) de bergen in. De dokter blijkt te wonen in een klein modderig hutje waar de kippen en varkens rondscharrelen. Hij is bijna 100 jaar oud en dat is hem ook wel aan te zien. In eerste instantie krijgen we flesjes love potion aangesmeerd (zien we eruit alsof we dat nodig hebben?), maar daarna begint het echte werk.

De dokter is erg snel in zijn diagnose; na een paar seconden de pols van Arnout gevoeld te hebben weet hij zeker dat deze kerngezond is. Maar helaas is er iets mis met Saskia; na veel heen en weer gepraat, want het woord is niet bekend in Tagalog (de lokale taal), komt het eruit: ze heeft last van stress. Iets met kinderen krijgen, heel druk hebben en nog wat vaagheden. De patiënt heeft zich in jaren niet zo relaxt gevoeld, maar ja een witch dokter spreek je niet tegen en de behandeling wordt gestart. Deze bestaat uit het uitroken van de slechte geesten en een lotion. Het uitroken is vooral heel warm onder de voeten en de helende medicijnen ruiken erg naar kokosolie, maar het resultaat is verbluffend. Sas voelt zich een ander mens en is voor eeuwig verlost van boze geesten (en natuurlijk een kleine fee voor de dokter).

Echte stress zal je niet snel krijgen hier op de Filipijnen. Buiten grote steden als Manilla en Cebu, waar het echt een heksenketel is, kabbelt het leven op de overige 7000 eilanden voort in rustig tempo. Kleine dorpjes, wat brokkelige kerken (overblijfsel van de Spaanse bezetting), weinig verkeer en heel veel kinderen. Geboortebeperking is nog steeds een taboe-onderwerp in dit katholieke land. Verder is het zeer corrupt en neemt de huidige presidente Gloria Arroyo het niet zo nauw met de mensenrechten (onlangs werden weer vele journalisten vermoord). Het is dan ook wel grappig om overal grote borden te zien waarop staat dat het dorp de presidente bedankt voor de geweldige haven/school etc. Meestal zie je dan een wat verlopen steiger waar nog geen normale boot kan aanleggen. Een beetje een hopeloos land dat niet echt lijkt te profiteren van de economische ontwikkeling die Azië doormaakt. Het belangrijkste exportproduct is de Filippijn zelf, die aan het werk is als helper in Hongkong en Singapore, op de grote vaart of in de bouw in het Midden Oosten.

Wat ons vooral schokt is de het grote aantal westerse mannen met veel te jonge Filippijnse meisjes. In elk resortje zien we ze: hij zeker dik in de 50, kalend en met dikke buik en zij net 20, slank, lange donkere lokken en de hele dag in de weer met haar mobieltje.

En hoe is het reizen met kinderen hier? We beginnen het een beetje onder de knie te krijgen, maar moesten wel even wennen. Het reizen tussen eilanden met de boot kost veel tijd en vluchten gaan altijd via Manilla (niet zo handig als je van eiland A naar B wil die beiden ver van Manilla liggen).

Ook goede accommodatie is best lastig te vinden. Veel plekken zijn wat verlopen of verlaten en dan voelen we ons al snel niet zo op ons gemak. We hebben daarom besloten om wat luxere plekken te kiezen zodat we het echt naar onze zin hebben en de jongens lekker kunnen spelen, zwemmen en kwallen vangen.

Tja, niet echt stressvol en we genieten nog even verder voordat we 10 februari op het vliegtuig stappen naar Sri Lanka voor de laatste etappe van onze reis. Op 4 maart landen we weer op Schiphol.

 

Reizen met kinderen
Zondag 21 februari 2010. Sri Lanka.

Om maar meteen met het goede nieuws te beginnen: reizen met kleine kinderen kan en is ontzettend leuk! In augustus 2009 zijn we met onze twee kinderen (Simon, 3,5 en Felix, 2 jaar) vertrokken voor een reis van zes maanden door Indonesië (Bali, Lombok, Flores, W-Timor), Oost-Timor, Australië, Nieuw Zeeland, Hong Kong, Guangzhou (China), Filippijnen, Sri Lanka en Mumbai (India). Grote steden, stranden, veel natuur en een beetje cultuur. Koken in je eigen camper versus drie keer per dag uit eten. Goedkope derdewereldlanden versus comfortabele eerstewereldlanden. Kortom, een route met veel afwisseling.

De voorbereiding
Het belangrijkste onderdeel van de voorbereiding is het besluit nemen om weg te gaan. Als je echt op reis wilt, moet je je niet al te veel zorgen maken over werk en hypotheek. Zit een onbetaald verlof er niet in, dan vind je wel een andere baan en er is altijd wel iemand die je huis wil huren. Dit was onze derde grote reis (twee keer eerder zonder kinderen) en telkens losten deze problemen zichzelf op. Daar moet je vertrouwen in hebben.

Een goede website om je te oriënteren is Verrereizenmetkinderen.nl.

Bij het plannen van onze route hebben wij op het volgende gelet:

Alleen een netbook, rugdrager, rugzak, grote sporttas met wieltjes (Eastpak) en een lichtgewicht campingbedje hebben we speciaal voor deze reis gekocht in Nederland. Onderweg is van alles te koop en hoe minder je meeneemt, hoe minder je hoeft te slepen.

We gingen van start met één rugzak, de Eastpak, rugdrager, buggy en dagrugzakje. Omdat Felix beter ging lopen en we geen warme kleren meer nodig hadden, hebben we de tweede helft van de reis de Eastpak en buggy niet gebruikt en een rugzak bijgekocht. Dat reisde een stuk lichter en compacter.

Welke bestemmingen?
Het is prettig om te beginnen op een plek waar je even tot rust kunt komen na alle hectiek voor vertrek. Thailand is bij uitstek geschikt, maar ook Bali, waar wij begonnen, is prima. Wij hebben voor onze eerste week een villa met zwembad gehuurd aan het strand: een perfect begin!

Sommige landen sprongen er wel uit qua geschiktheid voor kinderen: Australië en Nieuw Zeeland natuurlijk, maar ook Sri Lanka. Niet al te groot en je kunt prima in twee weken een mooi rondje maken met cultuur, natuur en stranden.

De Filippijnen is ons het minst bevallen. Met kinderen zijn vooral de stranden leuk, maar deze liggen relatief ver van elkaar vandaan waardoor het veel tijd kost om van A naar B te reizen.

Wij vonden grote steden als Hongkong, Sydney, Mumbai en Guangzhou erg leuk. Het is wel belangrijk om ook hier dingen te doen die leuk zijn voor de kleintjes (dierentuin, veerboten, met de tram etc).

Waar we ook van hebben genoten is logeren bij vrienden met kinderen. Leuk voor de ouders maar vooral ook voor Simon en Felix (praten in je eigen taal en onbeperkt nieuw speelgoed)!

Kinderen moeten sowieso veel tijd hebben om te spelen, dus daar moet je rekening mee houden in je programma. Een hele dag in de auto is prima, als ze aan het begin of het einde van de dag maar wel de mogelijkheid hebben om vrij te spelen.

Hoe reis je in Indonesië/Timor/Filippijnen/Sri Lanka? 
We hebben lokaal meestal een auto met chauffeur geregeld voor één of meerdere dagen. Kosten rond de 30-50 euro per dag, afhankelijk van het (ei)land en of de chauffeur ook moet eten en slapen (meerdaagse trip). Een chauffeur vind je via de Lonely Planet, je hotel of door even te zoeken op Internet. Het kan ook de taxichauffeur zijn die je van het vliegveld heeft opgehaald.

Hotels reserveerden we meestal een dag van tevoren per telefoon. Tripadvisor is hierbij een uitkomst. De recensies en foto’s van andere reizigers geven je een goed beeld van de beste hotels/guesthouses. Veel nauwkeuriger dan bijvoorbeeld de Lonely Planet. Een zwembad is erg fijn maar maakt het vaak wel wat duurder.

Hoe reis je in Australië en Nieuw Zeeland?
Wij reisden per camper rond, maar het is ook goed mogelijk om een auto te huren, want op elke camping kun je goedkoop in een cabin slapen. Daarnaast zijn er natuurlijk tal van Motels en B&B’s, vooral in Nieuw Zeeland stikt het hiervan.

Vooral in Nieuw Zeeland was de camper een uitkomst omdat het er behoorlijk koud en regenachtig kan zijn. Je camper is dan je huisje. Dan is het ook prettig als je een beetje ruime camper hebt. Als je over elkaar heen moet kruipen naar buiten is het snel gedaan met je geduld….

Zelf hebben we bij Apollo Camper gehuurd. Het prettige van Apollo is dat als je een nieuwe 4-persoons camper huurt, je altijd een 6-persoons camper meekrijgt. Nieuwe 4- persoons campers hebben ze namelijk niet meer. Kosten, incl vroegboek-, long stay korting en verzekeringen: ongeveer 110 euro per dag.

In de steden (Melbourne en Sydney) hebben we een appartement gehuurd (serviced apartment) voor 100-120 euro per nacht. Een comfortabele manier van verblijven in een grote stad (aanrader: Quest Apartments, Stayz).

Wat kost het?
Met kinderen reizen is duurder dan backpacken. De extra kosten zitten vooral in hotels (middenklasse ipv budget) en vervoer (vliegen, camper & auto met chauffeur). Denk aan 100-200 euro per dag met z’n vieren afhankelijk van het land (exclusief kosten van een camper).

Lifesavers
Zonder onderstaande lifesavers hadden we de reis niet kunnen volbrengen:

Een belangrijk advies is om voor de kinderen een eigen paspoort aan te schaffen. Wij hadden dit niet (stonden in ons paspoort) en dit heeft in veel landen voor de nodige problemen gezorgd.

Eten
Als je rondreist in een camper kun je altijd zelf koken, dat is erg prettig met kinderen. Je hoeft zelfs niet op een camping te zijn om te koken, het kan ook langs de kant van de weg.

In Azië gingen we twee of drie keer per dag uit eten. Dat is niet altijd een feest want het kan best even duren voordat het eten er is en kinderen zijn soms moe. De notebook bracht vaak uitkomst.

Onze jongens waren geen geweldige eters, maar na een korte hongerstaking in het begin van de reis zijn ze helemaal los gegaan op de rijst. Als kinderen honger hebben en ze hebben geen keuze, dan eten ze gewoon wat de pot schaft. De enige uitzondering is pittig eten. Dat vinden ze ook na zes maanden nog steeds niet lekker.

Reizen met kinderen is leuk!
Reizen met kinderen is heel erg leuk! Het is fantastisch om zoveel tijd met je kinderen te hebben. De band die je samen hebt wordt veel sterker en je leert je kinderen door en door kennen. Het is ook ontzettend leuk om te zien wat je kinderen aan nieuwe en andere dingen oppikken tijdens het reizen (vulkanen, rijstvelden, kangoeroes etc etc).

Reizen met kinderen vergt ook veel energie en geduld. Of beter gezegd: kinderen lopen over van energie, ook als je er even geen puf voor hebt. En kinderen zijn kinderen… dus ze gedragen zich niet altijd zoals je zou willen. Er is geen crèche, school of oppas die het even van je kan overnemen, dus je moet het echt met z’n tweeën doen. En helaas is er niet overal behang waar je ze even achter kunt plakken...

 

Rondje Sri Lanka
Maandag 24 februari 2010. Unawatuna, Sri Lanka.

Onze bijna laatste bestemming van de reis, Sri Lanka, is een groot succes. We vinden het een geweldig land en erg geschikt om met kinderen te bereizen.

De start was echter iets minder geweldig; in het vliegtuig van Manila naar Singapore, tussenstop op weg naar Colombo, werd Simon opeens ziek. Bibberend van de koorts zat hij als een zielig hoopje naast ons op zijn stoel. Natuurlijk erg vervelend voor hem, maar wij maakten ons ook zorgen over het vervolg van de reis. In Singapore is namelijk een streng beleid dat mensen met koorts het land niet inkomen (vanwege de Mexicaanse griep). Bovendien stond het horrorverhaal van Jeroen en Jolanda ons nog scherp voor de geest; op weg naar Nieuw-Zeeland bivakkeerden zij een week in een ziekenhuis in Hong Kong omdat een van hun kinderen koorts had. Met wat knikkende knieën stapten we in Singapore het vliegtuig uit. Gelukkig lukte het ons om Simon achter de douane te houden, zodat alleen Arnout het land in moest om onze koffers op te halen en weer in te checken. Daarin zat een nog een flesje Sinaspril, zodat de patiënt alweer snel met zijn blokjes zat te spelen en de koorts alweer half vergeten was. In Colombo was in geen velden of wegen een temperatuurcheck te ontdekken, dus aan het eind van een lange en vermoeiende reisdag kon ons Sri Lanka avontuur beginnen.

Elke start in een nieuw land kost altijd extra energie: hoe werkt alles, hoe reis je, wat kost het? Wat verlangend keken we de eerste dag op internet naar de georganiseerde tripjes van Baobab en andere kindvriendelijke reisorganisaties. Lekker niets regelen, daar hadden we ook wel zin in. Als compromis hebben we daarom gekozen om met een auto en chauffeur het land te doorkruizen. Dit besluit is enorm goed bevallen want we kunnen inmiddels terugkijken op een geweldig rondje Sri Lanka.

In minder dan twee weken hebben we badderende olifanten gezien bij een olifantenweeshuis, prachtige boeddhistische rotstempels in Dambulla en Sigiriya, theeplantages en een theefabriek, dansers en vuurlopers in Kandy en een mooi Nederlands fort in Galle. De natuur is ook spectaculair. Overal langs de weg zie je apen, vogels en vlinders. We zijn op safari geweest in Yala NP waar we wilde olifanten, krokodillen en maar liefst twee luipaarden hebben gezien! Alsof dat nog niet genoeg is, zijn we ook de zee op geweest op zoek naar walvissen en na uren varen kwamen we drie blauwe vinvissen tegen (de grootste walvissen die bestaan) en een hele grote groep dolfijnen.

Door het prettige reizen en de vriendelijke mensen zou je bijna vergeten dat dit land tot minder dan een jaar geleden werd verscheurd door een burgeroorlog. Onder het toeristische laagje kom de deze al snel tegen. Yala NP is pas net weer open nadat het leger hier verstopte rebellen heeft opgerold en onze chauffeur blijkt een half jaar in de jungle geleefd te hebben in de angst te worden vermoord.

Natuurlijk wisten we wel iets over de onafhankelijkheidsstrijd van de LTTE (de Tamil Tijgers), maar niet dat deze burgeroorlog 25 jaar heeft geduurd en meer dan 70.000 levens heeft geëist. Met zelfmoordaanslagen en guerrillatactieken probeerden de Tamil Tijgers autonomie op te eisen voor de gediscrimineerde Tamil minderheid. Deze groep kwam oorspronkelijk uit Zuid India en is voor een groot deel naar Sri Lanka gebracht door de Engelsen om in de theeplantages te werken. Jaloezie vanwege hun maatschappelijke succes bij de Singalezen is een van de redenen waarom het conflict zo is geëscaleerd. Aan beide kanten, regering en Tamil Tijgers, zijn door de jaren grove schendingen van de mensenrechten begaan. Pas na een grootscheeps militair offensief door het regeringsleger werd in mei 2009 de leider van de tijgers, Prabhakaran, vermoord en de laatste strongholds ingenomen.

Alsof een burgeroorlog nog niet genoeg ellende geeft, is Sri Lanka ook nog eens hard geraakt door de tsunami in december 2004. Vooral aan de zuidkust zijn complete dorpen weggevaagd en ook nu nog zien we langs de weg veel overblijfselen van kapotte huizen. De meeste resorts staan weer en ondanks alle waarschuwingen is er weer gebouwd vlak langs het strand.

Wij genieten nu nog een paar dagen van zon, zee en strand en vliegen dan door naar onze laatste bestemming. In Mumbai gaan we een paar dagen logeren bij Carel en Matthea voordat we oversteek gaan maken naar koud en regeringsloos Nederland.

 

Laatste stop: Mumbai
Woensdag 3 maart 2010. Mumbai, India.

De afgelopen paar dagen hebben we meegeleefd met Carel, Matthea & Anne. Zij wonen anderhalf jaar in Mumbai, waar Carel voor Accenture werkt.

Het was voor ons tien jaar geleden dat we in India waren en in onze herinnering was het kleurrijk, geurend, chaos, vies en overvol met glimlachende mensen. Veel is er niet veranderd. Er rijden wat meer moderne auto’s rond, maar verder is alles nog steeds zoals het was. Prachtig!

We hebben Mumbai wel in ongekende luxe beleefd. De chauffeur van Carel & Matthea reed ons overal naartoe, de hulp in de huishouding zorgde dat het eten klaarstond en in hun luxe appartement kan je makkelijk verdwalen. Ontzettend leuk om op deze manier niet alleen een stad te zien, maar ook tijd met je vrienden door te brengen en te zien hoe zij hier leven.

Ons verblijf in Mumbai viel samen met Holi, een feestdag om de lente te vieren. Een dag lang loopt iedereen buiten met water en verfpoeder te gooien, natuurlijk gepaard met veel alcohol. Ook Saskia & Matthea ontkwamen er niet aan.

De reis zit erop. Zoals je hebt kunnen lezen in voorgaande verhalen hebben we het erg naar onze zin gehad. We kijken er naar uit om jullie allemaal weer te zien in Amsterdam. Veel dank aan iedereen die we onderweg zijn tegengekomen of die ons onderdak hebben geboden: Marjolein & Roeland (Lombok), Anjet (Dili), Marc & Ingrid (Auckland), Remco (Melbourne), Klaas & Anna (Sydney), Mark (Guangzhou), George & Roos (Hong Kong), Henriëtte (Hong Kong) en natuurlijk Carel & Matthea. Bedankt voor de gastvrijheid en gezelligheid!

Tot slot onze hoogtepunten:

1. Sri Lanka: heel erg divers, zeer geschikt met kinderen, kleine afstanden, lekker eten.
2. De Guangzhou TV Tower van Mark & Barbara in Guangzhou
3. De grote steden: Sydney, Mumbai & Hong Kong. Heerlijk die levendigheid!
4. Australië: vooral het noorden van Australië en Ayers Rock hebben grote indruk gemaakt. En natuurlijk de Australiërs zelf: heerlijk relaxed.
5. Flores & Komodo: behoorlijk zwaar reizen, maar erg de moeite waard.

Sri LankaGuangzhou TV TowerGrote stedenAyers RockFlores & Komodo

See you in Amsterdam!
Arnout, Saskia, Simon & Felix

 

Welkomstdrankje in Amsterdam
Vrijdag 12 maart 2010. Amsterdam, Nederland.

We zijn inmiddels alweer een week thuis in Amsterdam en hebben ons huis weer heroverd op de tijdelijke bewoners Marjolein (Saskia’s zus), Roeland en Eva die er zo goed op hebben gepast tijdens onze afwezigheid. Eva is in ons huis geboren en het was een echt meisjeshuis geworden met roze kaartjes, een box en baby kamer.

Hoezeer het reizen in het bloed van Simon en Felix is gaan zitten blijkt wel uit de vraag van Simon in de taxi vanaf Schiphol naar huis: ‘Mama, krijgen we zo een welkomstdrankje?’, waarop Felix aanvulde ‘met een kersje’. Doelend op de eeuwige ‘welkomstdrankjes met een kersje’ die je in elk middenklasse hotel krijgt.

Simon heeft de eerste dagen ook meerdere malen gevraagd hoeveel nachtjes we hier gaan slapen… ‘Je hele leven jongen’, is daarop meestal ons antwoord.

Al met al is het thuiskomen goed verlopen. De jongens spelen zich een ongeluk met hun trein en duplo en afgezien van de verkoudheid die ieder van ons heeft opgepikt, genieten we weer met volle teugen van ons huis, vers brood en het fietsen door de stad. Simon is inmiddels op school begonnen en Felix is weer terug naar de crèche. Oftewel, het Amsterdamse leven is alweer opgepakt en de reis heel ver weg.

Meer op deze site:
> Wat zijn leuke bestemmingen met kinderen? Klik hier voor de Info & Tips pagina over bestemmingen.
> Voor info over reizen met kinderen naar Australië en Nieuw Zeeland klik je hier
> Meer lezen? Klik hier voor nog meer reisverslagen van avontuurlijke ouders
> Op het forum kun je lezen hoe ouders hun reis voorbereiden.

> Terug naar boven

Disclaimer | © 2007 - 2010 Globekids Media