Verre reizen met kinderen

Tijdens onze reis heeft Els een aantal verhaaltjes geschreven die geplaatst zijn op de sites van babyinfo.nl en nomad.info. Handig als je snel een indruk wilt krijgen van Thailand, Vietnam, Laos en Cambodja met kinderen.

Titels:

- Genieten (voor de reis)
- Groeten uit Vietnam
- Vlak voor Kerst
- Langzaam leven in Laos
- Het Cambodja Kinderparadijs
- Weer wennen (thuis)

Column 1: Genieten

‘There are two things to aim at in life: first, to get what you want, and after that, to enjoy it. Only the wisest of mankind achieve the second.’ (Logan Pearsall Smith 1865-1946)

(‘Het leven kent twee dingen om naar te streven: het eerste is te krijgen wat je wenst, daarna, ervan te genieten. Alleen de wijsten bereiken het tweede.)

Geniet er van! Hoe vaak kreeg ik dat niet te horen na de geboorte van onze prachtige dochters. En natuurlijk was ik dolverliefd op allebei, maar echt genieten? Ik vond het vooral erg hard werken. ’s Nachts bijvoorbeeld, als ik ruw uit m’n diepe slaap werd gewekt omdat het tijd was voor een voeding. En ’s morgens als ik, met het zweet op m’n rug, net op tijd de crèche had weten te bereiken. Of als ik tijdens een vergadering werd gebeld omdat dochterlief verhoging had en opgehaald moest worden. Ondertussen droomde ik onder het luiers verschonen over de verre reizen die ik nooit had gemaakt, en die nu definitief buiten bereik leken.

En als de schattige kindjes dan, na de gebruikelijke race tegen de klok, toch weer te laat in hun bedjes lagen, brak –onvermijdelijk?- de avond aan dat mijn oververmoeide vriend en ik elkaar schuldbewust opbiechtten dat het ouderschap toch zwaarder was dan wij hadden verwacht. Er kwam zelfs ruzie van: ‘ik doe veel meer dan jij’ en ‘ik heb het zwaarder dan jij’.

Het is bijna te gênant om te vertellen, maar Klaas en ik hebben zelfs een tijdje lijstjes bijgehouden met wie wat deed en wie hoeveel tijd voor zichzelf had. We dachten allebei dat we het zwaarder hadden dan de ander. Geniet ervan? Google het woord ‘genieten’ maar eens. De hits die dat oplevert gaan allemaal over seks, eten, drinken en vakanties. Niet over kinderen.

Een knagend schuldgevoel was het gevolg. Ik vroeg me af: wat doe ik verkeerd dat ik niet veel meer van onze kindjes kan genieten? Doe ik onze kinderen hier tekort mee? Op zo’n moment zijn er twee mogelijkheden. Je accepteert dat het een drukke tijd is, de vermoeidheid erbij hoort en je klampt je vast aan de gedachte dat het allemaal makkelijker zal worden als de kinderen ouder zijn. Óf je gaat op zoek naar mogelijkheden om uit de ratrace te stappen.

Klaas en ik deden het laatste. Met gebruik van ouderschapsverlof ben ik na de geboorte van onze jongste drie dagen per week gaan werken. Ook Klaas kon van deze regeling gebruik maken. Ons inkomen daalde fors, maar het leverde meer tijd op voor de kinderen en voor onszelf. De kinderen bleven bovendien drie dagen naar de crèche gaan, zodat we ook weer eens een dag samen vrij waren.

Toen onze jongste dochter zes maanden én huilbaby af was, begon het te kriebelen. Zouden we misschien voor een langere tijd naar een warm land kunnen? We zochten, praatten, planden, rekenden, mailden, internetten, vroegen en kregen. 6 december 2006 pakten we onze rugzakken vol met luiers, flessen, melkpoeder en factor 50 zonnebrand en vertrokken met onze dochters voor drie maanden naar Thailand. Ons doel: genieten van elkaar en plannen maken voor de toekomst. Het genieten is gelukt. Het toekomstplan is er ook: we willen deze winter opnieuw een grote reis maken. Daarover volgende maand meer.

Column 2: Groeten uit Vietnam

Na een maand op reis te zijn, vinden we het leuk jullie even te laten weten hoe het met ons gaat. Heel goed dus. Na eerst een heerlijk weekje zon, zee en strand in Thailand, zijn we helemaal uitgerust naar Vietnam gevlogen, naar Hanoi om precies te zijn. In Hanoi verbleven we ruim twee weken in het huis van Cees, een nederlander die een reisbureautje heeft. Hij heeft ook twee meerdaagse trips voor ons georganiseerd. Een van zijn dochters bleek ongeveer van Jentes leeftijd te zijn, dus die helemaal gelukkig dat ze een vriendinnetje had.

We vinden het heerlijk om weer op reis te zijn. We verbazen ons elke dag over de dingen die we zien. De kinderen soms over heel andere dingen dan wij. Onlangs liepen we door een heel diepe grot. Terwijl wij ons vergaapten aan de bijzondere vormen, ging Jentes enthousiasme vooral uit naar de prullenbakken in de vorm van een pinguin. Die vond zij weer helemaal geweldig. Ook prima. Ook onderweg: terwijl wij de prachtigste landschappen aan ons voorbij zien glijden, wordt Imme helemaal gelukkig bij het zien van rode vlaggen met een gele ster. Kindergeluk.

Het reizen met de kinderen gaat al veel makkelijker dan tijdens onze vorige reis. Doordat ze weer een jaartje ouder zijn kunnen we beter uitleggen wat er komen gaat. Van Hanoi zijn we per nachttrein naar Hué gereisd (zon 13 uur). Dit bleek een groot succes te zijn. De meiden vonden het geweldig dat ze een eigen huisje (couchette) in de trein hadden en in tegenstelling tot reizen per vliegtuig of per taxi, hadden ze nu veel bewegings/loopruimte.

Op veel plaatsen in Vietnam zijn blonde kindjes een ware attractie. Lopend over straat worden we vaak staande gehouden door mensen die even in een wangetje willen knijpen, of aan Jentes haren willen voelen. Lieten ze zich dit in het begin wat gelaten over zich heenkomen, inmiddels moeten ze er niets meer van hebben. Ze kruipen snel achter papa of mama weg (Jente) of roepen 'no, no, no!'(Imme). In restaurants en op markten worden we vaak met veel enthousiasme ontvangen. De kinderen krijgen bananen of mandarijntjes toegestopt.

Zoals je merkt gaat het reizen tot nu toe gewoon heel goed. De eerste drie weken reisde Linda (zus van Els) met ons mee. Prettig om de zorg voor de kindjes te delen met nog een volwassene en heel gezellig natuurlijk. Zij zit weer in het koude Nederland, en we zijn zeker niet jaloers op haar.

Morgen reizen we (luxe) per taxi van Hue naar Hoi An. We zijn benieuwd. Een nieuwe plek vraagt altijd weer om aanpassingen. Wie slaapt waar, wat mogen de kindjes wel en wat niet. Maar dat houdt het spannend.

Terwijl op dit moment een tropische regenbui over ons wordt uitgestort, groeten wij jullie allerhartelijkst.

Column 3: Vlak voor kerst

Op vijf december vertel ik Jente dat Sinterklaas jarig is. Sinterklaas? 'Ben jij jarig papa?', vraagt ze aan Klaas. Ze weet niet meer wie Sinterklaas is. De kerstman, die kent ze wel. In Saigon staan in elke shoppingmall sneeuwpoppen van piepschuim, huizenhoge kerstbomen en bijna evenzo grote Kerstmannenpoppen. Over straat loopt een kleine Vietnamees met een gigantische bos kerstmannenballonnen en in de lange stroom brommertjes ontwaren we twee Kerstmannen samen op zo'n ding. Het feest duurt voort, want op het vliegveld van Saigon staat naast de gigantische kerstboom een swingende Kerstmanpop waaruit ook nog eens een blikkerig muziekje komt. Jente en Imme kijken en betasten hem gefascineerd. We hoeven niet bang te zijn dat kerst onopgemerkt voorbij zal gaan.

De vier dagen in Saigon verblijven we in een te duur en te chique hotel waar we ons bij aankomst argwanend bekeken voelen. Onze loeizware en wat bevuilde rugzak contrasteert nogal bij de glimmende knopen van de portiers en de gebeeldhouwde glimlach van de man achter de balie. En wat we nog niet eerder hebben meegemaakt: er wordt ons gevraagd om een vooruitbetaling. De kinderen rennen uitgelaten over het gladde marmer van de lobby en ondanks dat we ons niet helemaal op onze plaats voelen, genieten we van de luxe van een goede internetverbinding, een zwembad en de 24-uurs roomservice.

Saigon is een stad die je, net als Bangkok, moet leren kennen. En daar hebben we de tijd niet voor want er moet gewerkt worden. Na een kleine week zonder internet moet de website worden bijgewerkt en de mail beantwoord. En met twee weken zonder internet voor de boeg op Phu Quoc moeten we dringend onze net bedachte reis door Laos voorbereiden. We lezen de gidsen door, mailen naar hotels en questhouses, plannen routes en halen –overigens probleemloos- bij de ambassade van Laos onze visa. Maar we komen er achter dat de geplande grensovergang bij Lao Bao met de kinderen te ingewikkeld wordt en besluiten dat we toch weer terug moeten naar Hanoi om vandaar uit naar Vientiane te vliegen. Dat vraagt om nog meer uitzoekwerk. De uren van Immes middagslaapje zijn dan ook heilige uurtjes voor ons. Jente planten we voor Cartoon Network en wij zitten met de laptop op schoot.

En Imme slaapt in de badkamer. Als we 't aan iemand vertellen worden we vol ongeloof (in eerste instantie) en Imme meewarig (in tweede instantie) aangekeken. Het arme kind… Dit vraagt om uitleg. Imme is een erg lichte en onrustige slaper. Al vanaf haar babytijd sliep ze het best in een donkere en stille ruimte. De badkamer bijvoorbeeld. De afgelopen weken hebben we regelmatig met z'n vieren de nacht in kamertjes van 20 of 25 vierkante meter doorgebracht. Zodra een van ons wakker werd, betekende het dat Imme ook rechtop in haar bedje stond. En waarbij ze in het beste geval met luid enthousiasme of, minder prettig , met een (ge)weldadige driftbij ook de anderen wekt. Hoe dan ook, als Imme wakker is, worden we allemaal wakker, hoe vroeg ook. Maar als Imme in de badkamer slaapt, kan ze ongestoord wakker worden op het moment dat ze is uitgeslapen en kan Klaas, die meestal als eerste wakker is, in alle rust van zijn kop koffie genieten.

Bijna kerst, en na een relaxte vlucht van nauwelijks een uur zijn we aangekomen op het plekje dat we afgelopen zomer al hebben uitgezocht: het Sea Star Resort op Phu Quoc. Ons huisje staat op tien meter van het strand waar kokospalmen zorgen voor welkome schaduw. We zijn niet de enigen die deze plek hebben uitgezocht om de feestdagen door te brengen. Onze vlucht was helemaal volgeboekt en het lukte de Deense familie (met een baby van acht maanden!) die we in Hoi An tegenkwamen niet meer om voor de kerst tickets naar Phu Quoc te boeken. Alles zat vol. We voelen ons ware geluksvogels. Al de eerste dag hebben we, inclusief Jente, onze eerste massage te pakken. Genieten van elkaar, boekjes lezen, Dat is wat we hier gaan doen. Zo zouden de donkere dagen voor kerst er altijd uit mogen zien.

Column 4: Langzaam leven in Laos

Met de kinderen naar Laos. Toen we onze reis met een maand verlengden, leek dit ineens een goede optie. Spannend ook. Thailand is leuk, maar comfortabel. Vietnam is alweer spannender, maar nog steeds heel goed bereisbaar. Laos is ontdekken, zoveel minder ontwikkeld dan Thailand en Vietnam. Laos is echt avontuur.

De vlucht van Hanoi naar Vientiane, de hoofdstad van Laos, duurt maar kort: iets meer dan een uur. In de aankomsthal van het vliegtuig kijken taxichauffeurs ons vragend aan terwijl ze met bordjes zwaaien waar onze naam niet op voorkomt. We pinnen vast wat Kips en kijken zoekend rond naar een man met onze naam op zijn bordje.

Een jonge man komt naar ons toe gelopen. Hij lijkt wat wazig, we vertrouwen hem niet direct. Ziet hij ons aarzelen en zoekend rondkijken? Maakt hij misbruik van onze verwarring? Hij noemt een verbasterde versie van onze naam en we wagen het er maar op. Terecht, blijkt als hij ons met zijn busje bij het hotel aflevert waar we een reservering hebben gemaakt.

Ook de receptionist is vaag. Hij legt uit dat hij was vergeten de pick-up service te regelen. En hoe boos zijn baas daar die morgen over was. Hij praat traag, neemt lange pauzes tussen zijn zinnen en kijkt er semiwanhopig bij. Ik vermoed dat het zijn vorm van humor is. Niet dus. Alles wat hij verteld gaat op die manier. Weer later denken we dat hij stoned is. Die kans is groter.

We ontdekken dat traagheid bij Laos hoort. Het verkeer, de bediening in restaurants, de schoonmakers in het hotel; niets gaat hier snel. De charme van Laos, zo relaxed. De kinderen hebben daar geen boodschap aan. Hun geduld is niet zo rekbaar als het onze. Zij willen eten als ze honger hebben en niet lang wachten voor de bestelling wordt opgenomen.
Met een bus vol backpackers vertrekken we naar Vang Vieng. We zijn duidelijk een vreemde eend in deze bus. We zijn gewend aan enthousiaste reacties op onze kinderen, maar de backpackers fronsen hooguit een wenkbrauw; zij willen tijdens de rit rust om hun slaaptekort in te halen. Gelukkig gedragen de kinderen zich voorbeeldig. Ze spelen een uurtje met Knorretje en Winnie de Poe en vallen daarna in een diepe slaap terwijl Laos aan ons voorbij trekt: verdorde rijstvelden en dorpjes met bamboe hutjes en houten paalwoningen gebouwd op rode aarde.

Het uitzicht vanuit onze Ban Lao (Laotiaans huis) aan de rivier in Vang Vieng is adembenemend. Aan de overkant rijst het reusachtige karstgebergte voor onze neus uit de grond. Mistflarden geven het een spookachtig karakter. Drie dagen na onze aankomst hier roept Jente ineens: ‘Kijk papa, hoge bergen’. Het rode poesje dat ons terras als haar huis beschouwt is veel interessanter.

Al sinds een paar weken heeft Jente heimwee. Als ze hoort dat haar nichtje jarig is, wil ze niets liever dan naar huis. Ze denkt dat we verdwaald zijn, niet meer weten hoe we in Amsterdam moeten komen. Tijdens het ontbijt wordt ze aangesproken door een Nederlandse mevrouw. In de verte horen we haar praten. Hele verhalen. Over Opa die dood is, net als Ho Chi Min en mevrouw van Crefeld. Over school en haar roze fiets met K3 vlaggetje. Ineens valt het kwartje. Jente wil begrepen worden, ze wil Nederlands praten.

Onderweg naar Luang Prabang maken we diverse stops. Ook in bergdorpjes waar de tijd stil is blijven staan. Zo van de zendingskalender geplukt. Ze stromen toe, de kindjes met broertjes op hun rug, en kleurrijke vodden aan hun lijf. Ze gapen onze meiden aan. Een wederzijds staren. Enthousiast springt Imme er tussendoor. Er komt geen klik, de afstand blijft.
In Luang Prabang geldt in veel hotels een Child Policy: goedgemanierde kinderen zijn welkom, maar alleen op de begane grond en een beperkt aantal. We zijn geschokt en voelen ons verre van welkom in deze hotels. Welke kinderen zijn altijd goedgemanierd? De onze in elk geval niet. We belanden in het Rama Hotel. Verre van sfeervol en buiten het centrum, maar we zijn wel welkom.

De kinderen worden ziek. Eerst Imme. Hoge koorts, veel spugen en als ze alleen nog maar witjes tegen ons aan komt liggen maken we ons zorgen. Als zij na een antibiotica kuurtje opknapt begint Jente. Hetzelfde verhaal. We besluiten onze reis door Laos te eindigen en ons voor even te wentelen in de weelde die Thailand heet.

Column 5: Het Cambodja Kinderparadijs

Jente ziet niet dat hij geen armen en benen meer heeft. Ze vraagt zich niet af waarom hij zijn hand ophoudt. Zijn glimlach als dank voor het kleine beetje geld dat ze geeft zegt haar genoeg. ‘Dat is een aardige meneer.’

Even verderop loopt een man. Overduidelijk blind, blootsvoets en een bakje met geld in zijn handen. Zijn zoontje van twee of drie loopt aan een touw voor hem uit. ‘Kijk mam, hij heeft Mickey Mouse slippers.’

Ons hotel in Phnom Penh is een oase van rust in de drukke stad. Ze bieden zelfs draadloos internet. Onze kamer ligt pal aan het zwembad. Jente leert zwemmen zonder vleugels en Imme durft ineens vanaf de kant zelf in het water te springen. Helemaal koppie onder! De supermarkt, een straat verder, verkoopt oude kaas, bruin brood en we kunnen kiezen uit zes soorten luiers.

Tijdens de busrit van Phnom Penh naar Siem Reap maken we een stop bij een 'wegrestaurant'. Kindjes met zakjes bananen, mango en ananas proberen hun waar aan ons te slijten. Vrouwen met manden op hun hoofd verkopen een zwart, gefrituurd, onherkenbaar goedje. We nemen een kijkje van dichtbij en één van de vrouwen laat zien wat er in de emmer zit die ze bij zich draagt. Heel veel krioelende VOGELSPINNEN! Ze pakt er een uit, en biedt Jente aan deze vast te houden. Die deinst begrijpelijkerwijs achteruit. Ze plant de enorme spin op de tas van Els. Een dag later zien we weer een vrouw lopen met een mand met zwarte waar op haar hoofd. ‘Wat zou dat nou zijn?’ vragen we ons hardop af? ‘O’, zegt Jente alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, ‘dat zijn spinnen’.

Met de jeep van guesthouse-eigenaar Jan bereiken we via een stoffige onverharde weg het dorpje, 25 kilometer buiten Siem Reap. In de houten paalwoning wonen twee kinderen. Hun ouders zijn er niet meer, de moeder overleden, de vader nam de benen. Ze leken aan hun lot overgelaten. Jan nam de zorg voor de kinderen op zich. Het huis is opgeknapt, vrijwilligers zorgen voor de kinderen én geven ook nog eens Engelse les op het dorpsschooltje. Op het erf staat nu een versgeslagen waterpomp. Ernaast een bord van de hulporganisatie die deze heeft gesponsord. Jente en Imme vinden het geweldig, zo’n pomp buiten. Spelen in bad of onder de douche is leuk, maar zo’n pomp is het summum.

Lopend vanaf het schooltje terug naar het huis klinkt er luide muziek van het erf van een buurhuis. Jente en ik nemen een kijkje. Er blijkt een ceremonie gaande te zijn waarbij een oudere kaalgeschoren vrouw met houterige bewegingen en gesloten ogen danst. Andere vrouwen er omheen voeren rituelen uit met bloemen. Dorpsgenoten kijken geïnteresseerd toe. Onze gids legt uit dat het een hindoeïstisch ritueel is. Bijzonder, in dit overwegend boeddhistische land . Elk jaar na het overlijden van een familielid wordt er contact gezocht met de overledene. Met moeite krijg ik Jente weer mee. Ze vond het zo mooi.

Door Cambodja reizen zonder een bezoek te brengen aan het eeuwenoude tempelcomplex Angkor Wat, dat is heiligschennis. Eén dagje dan, besluiten we. De tempels zelf kunnen de kinderen niet echt bekoren. Maar ongehinderd door enige kennis van cultuur en geschiedenis klimmen en klauteren Jente en Imme over de losliggende tempeldelen. Kijk ‘ns papa, ik kan springen! We lezen ook over de mogelijkheid met een heteluchtballon de tempels van 200 meter hoogte te bekijken. Dat doen we en de kinderen genieten. ’s Avonds zegt Imme: ‘k fin ballon so leuk. Morge weej?’.

In Battambang maken we een spectaculair ritje met de bamboetrein. Op de plaats waar deze moet worden omgedraaid, drinken we een watertje bij een drinkstalletje. De –aanwezige- plaatselijke bevolking loopt uit om zich te verbazen over onze blonde kindjes. Veel vertederde glimlachen en snoepjes. Met handen en voeten wisselen we informatie uit: hoe oud de kindjes zijn en hoe ze heten. In hun gezelschap ook een heel klein tenger meisje, met een wijs gezichtje. Qua lichaam lijkt ze een baby van maximaal een jaar, maar omdat ze kan lopen is ze vast ouder. We ontdekken dat ze al twee is en ook de bij elkaar gekomen mensen verbazen zich over het verschil met onze tweejarige. Ze tillen Imme op om te voelen hoe zwaar ze is. Het kindje ziet ongezond klein uit (ondervoed?) maar onze meiden kijken vol bewondering naar haar oorbelletjes.

Cambodja vonden wij het leukste land dat we hebben bezocht. Natuurlijk is het een land met een oorlogsverleden, armoede en kinderprostitutie. Maar onze kinderen kregen er niets van mee. Zij zien vriendelijke mensen die hen respectvol benaderen. Een glimlach is een glimlach, met of zonder tanden. Wat ons betreft kun je heel goed met kleine kinderen door Cambodja reizen.

Column 6: Weer wennen

Nu de lente eindelijk is losgebarsten vinden we het weer leuk in Nederland. Blauwe luchten, blaadjes aan de bomen, fluitenkruid en bloeiend koolzaad, volle terrassen en 's avonds lekker lang licht. Het mag weer: in het Vondelpark met verse muntthee of een witbiertje met een schijfje citroen.

Als we thuiskomen, begin april, is Nederland nog grauw, naargeestig en onmenselijk koud. De zon is nergens te bekennen en de temperaturen komen overdag net boven het nul uit. Alsof iemand een zak met stof over Nederland heeft uitgestrooid. Grijs. De dappere mens die zich buiten waagt loopt, ondanks sjaal en muts, nog steeds met opgetrokken schouders weggedoken in de kraag van zijn of haar winterjas, de handen diep in de zakken gestoken. Anton Piek. Brrr. Na maanden geleefd te hebben met temperaturen tussen de 30 en 40 graden staat ons lichaam nog ingesteld op afkoelen in plaats van opwarmen.

De omschakeling kost ook Jente moeite. Ze wordt de ochtend na thuiskomst intens verdrietig wakker. Tussen haar snikken door vraagt ze: 'Waarom zijn we niet meer op vakantie? Ik vind het hier niet leuk. Het is zo kou-oud'. Zoals dat bij kinderen gaat, leggen ook die van ons zich weer razendsnel neer bij de nieuwe situatie. Familie, vriendjes, speelgoed, school en kinderdagverblijf, geweldig. Onze reis komt bijna niet meer in hun verhalen voor. Natuurlijk, als wij er over beginnen blijkt dat ze allebei nog veel herinneringen hebben. Het hier en nu is voor hen veel belangrijker. En geef ze eens ongelijk.
Wij streven naar zo min mogelijk stress in ons leven. Hebben nog even geen behoefte aan 'druk, druk, druk'. Het lukt ons tot nu toe aardig. Alsof we de relaxte Aziatische way of living mee naar huis hebben genomen. We nemen tijd voor elkaar, de tv blijft (op kinderprogramma's na) uit en we besteden veel tijd aan datgene wat we graag willen: genieten van familie en vrienden, ons eigen huis, het eten aan tafel, drinkwater uit de kraan, drop en bruin brood met oude kaas. 'Slowlife' bevalt ons wel.

Verder...
Tijdens onze reis hebben we veel reacties ontvangen op onze verhalen. Voor ons erg inspirerend om te merken dat andere ouders onze verslagen, informatie en tips gebruiken bij het plannen van hun eigen reis. Of nog leuker, ouders die na het lezen van onze schrijfsels over de streep zijn en ook op reis gaan met hun kinderen. We hebben in elk geval besloten om door te gaan met onze website.

Dit heeft ons de afgelopen weken flink bezig gehouden. We hebben de site opnieuw gemaakt in een ander programma. Hopelijk is deze daardoor overzichtelijker en beter leesbaar is geworden. De Info & Tips pagina's worden steeds uitgebreider en we hebben genoeg plannen voor nieuwe rubrieken. Binnenkort wordt ook het forum geïnstalleerd voor het uitwisselen van tips over o.a. kindvriendelijke accommodatie en uitstapjes.

Omdat we zelf even uitgereisd zijn, bieden we op de site nu ruimte voor verhalen van andere reislustige ouders. Zoals Jurma, die nu alleen met haar kleintjes door Zuidoost Azië trekt. En Marty, die deze zomer zes weken in Thailand op Familiejungletocht gaat. Marcella, die veel reiservaring heeft en binnenkort voor twee maanden vertrekt, besteedt in haar verslag ook veel aandacht aan mogelijke uitstapjes en hun bagage. En wat dacht je van Monique? Tot een paar jaar geleden stond ze elke zomer op de camping aan het Gardameer in Italië. Deze zomer gaat ze voor de tweede keer met man en kids naar Thailand.

Leuk om te lezen dat elke ouder het plannen van de reis anders aanpakt. De een heeft thuis alle hotels en vervoer al geboekt terwijl de ander vol zelfvertrouwen op de bonnefooi vertrekt. Maar hoe je het ook aanpakt, reizen met kinderen vraagt om een andere voorbereiding dan wanneer je alleen of met z'n tweeën op pad gaat.
Onze reis zit er op. Voor nu tenminste. Want zelfs na vijf maanden blijft het kriebelen. Door de school van Jente hebben we op korte termijn geen mogelijkheid om langdurig op reis te gaan. Maar hoeveel weken per jaar zijn scholen gesloten? Twaalf? Mmm... Tibet? Bhutan? Of toch zo'n campertocht door Australië? Indonesië schijnt trouwens ook erg leuk te zijn met kinderen.